Δεν ήθελα να κάνω δουλειά...
Όχι πως δεν είχα... Μα...
Η μέρα ήτανε τέτοια που τα ζάλα μου με πηγαίνανε μοναχά τως...
Ο παπάς, εβγήκε να "φωτίσει" τς ανθρώπους...
Μα τς ανάμνησες... ποιος τσι φωτίζει;
Το καντήλι των γονέων μου ήτανε σβηστό...
Τέτοια μέρα...
Τ άναψα και συνέχισα να πορπατώ, παρέα με τη βέργα μου...
Άθελά μου...
Λίγο πριν αρχίσει η βροχή...
Τα χαλάσματα στα Χαράκια με ρωτήσανε...
-"Πράμα νέο;"
Κι είπα τως - "Καλή Χρονιά"...
-"Ντα ποια χρόνια εμπήκε;"...
Με ρωτήξανε...
-"Το 2020"...
Τως είπα...
-"Και επαέ, κιανείς δε θα φανεί;"...
-"Ποιος και γιάντα;"... (Αντ' ερώτηξα...)
-"Ένας άθρωπος μωρέ!!! Να θυμιάσει τη μνήμη μας... Κόπος αθρώπω είμαστε... Αθρώπους αποσκιάσαμε... Ν ακούσομε μιαν εμιλιά.... Ήφαε μας ή σιωπή... Εκρύγιανε η παρασθιά μας... Ανοιχτή είναι η πόρτα μας... Κανείς δε τη καταδέχεται;... Γιάντα μωρέ;...
Τόσονα πλούσιους σασε κάμανε τα ευρώ;
Τόσονα απάνθρωπους σασε σμήλεψε η σμήλη του 2020;
Απο παέ εκινήσετε... Τόσονα εξεχάσετε την αρχή σας; Δε το κατέχεις πως...
Το ζάλο που πατείς κι εσύ σήμερο, αύριο θα χορταριάσει;..."
Δεν εμίλησα...
Εγροίκουνα μόνο... Δεν ήθελα να πλαντάξω το παράπονο και το δίκιο τως...
Κατέχω το πως είμαι παράουρος... Και κουζουλός...
Μα... Ανε μου το πεις... Μπορεί και να σου μανίσω...
Έφυγα γιατί... Δεν είχα τη δύναμη να κάτσω ν ακούσω άλλα....
Το δίκιο το 'χανε....
Μα που ήθελα το βρούνε;
