Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέα Κρήτη" και αναφέρεται στις δημόσιες απόψεις που διατύπωσε ο τέως Πρόεδρος Πρωτοδικών Λασιθίου κ. Γιάννης Ευαγγελάτος, οι οποίες είναι μια γροθιά στο υπάρχον σύστημα απονομής δικαιοσύνης στη χώρα μας.
Το ρεπορτάζ της Νέας Κρήτης
"Με μια βαθιά προσωπική ανάρτηση, ο τέως πρόεδρος Πρωτοδικών Λασιθίου Γιάννης Ευαγγελάτος ανακοινώνει το τέλος της δικαστικής του πορείας και θέτει αιχμηρά ερωτήματα για την κατάσταση της Δικαιοσύνης. Ο δικαστής που έκανε βιβλίο την υπόθεση ενός αθώου που φυλακίστηκε άδικα, μιλά για ευθύνη, συνείδηση και αξιοπρέπεια
Με λόγο στοχαστικό, αιχμηρό και βαθιά προσωπικό, ο τέως πρόεδρος Πρωτοδικών Λασιθίου Γιάννης Ευαγγελάτος ανακοίνωσε το «τέλος της δικαστικής του διαδρομής», μέσα από μια ανάρτηση που ήδη προκαλεί συζητήσεις στον νομικό κόσμο. Έπειτα από περισσότερα από είκοσι χρόνια υπηρεσίας σε οκτώ δικαστήρια της χώρας, ο ίδιος αποχωρεί νωρίτερα από το αναμενόμενο, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο μια επαγγελματική πορεία, αλλά και ένα δημόσιο αποτύπωμα λόγου και στάσης απέναντι στη Δικαιοσύνη.
Η παρέμβασή του δεν έρχεται εν κενώ. Είναι ο ίδιος δικαστής που πριν από λίγα χρόνια μετέτρεψε σε βιβλίο την αληθινή ιστορία ενός Κρητικού που φυλακίστηκε άδικα, στο έργο του «Αθώος με όλα τα γράμματα κεφαλαία». Τότε είχε δηλώσει με σαφήνεια: «Όταν ένας αθώος καταδικάζεται και μπαίνει άδικα στη φυλακή δεν είναι σφάλμα. Είναι έγκλημα». Σήμερα, με την αποχώρησή του, επανέρχεται εμμέσως στο ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: πόσο θωρακισμένη είναι πραγματικά η Δικαιοσύνη και πόσο αντέχει η εμπιστοσύνη των πολιτών;
Στην ανάρτησή του, ο κ. Ευαγγελάτος μιλά για όνειρα που ξεθώριασαν μέσα στον υπερβολικό φόρτο, για την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας, για την ανάγκη οι δικαστές να μην κρύβονται πίσω από το δόγμα ότι «μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» όταν – όπως σημειώνει – «η Δικαιοσύνη νοσεί». Η φράση του «τώρα η ανοχή είναι συνενοχή» αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς έρχεται από έναν λειτουργό που υπηρέτησε το σώμα επί δύο δεκαετίες και επιλέγει να μιλήσει στο τέλος της διαδρομής του.
Η ανάρτηση του κ. Ευαγγελάτου
"Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι...
Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου. Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη. Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε. Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα». Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο. Δικαστές, που δεν συμπεριφέρονται αλαζονικά και απαξιωτικά στους δικηγόρους, αντιμετωπίζοντάς τους ως αντιπάλους και όχι ως συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης… Δικαστές, που βλέπουν τους δικαστικούς υπαλλήλους ως μέλη της σύνθεσης του Δικαστηρίου και όχι ως υποτακτικούς τους… Δικαστές, που απονέμουν το Δίκαιο και δεν διεκπεραιώνουν απλώς υποθέσεις… Δικαστές, που νιώθουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όχι υπάλληλοι του Υπουργείου … Δικαστές απαλλαγμένους από ναρκισσισμό και εγωπάθεια, που δεν θεωρούν ότι κατέχουν το αλάθητο του Πάπα… Δικαστές που μάχονται να βρουν την Αλήθεια και δεν ασπάζονται την τυπολατρία και την αυθαιρεσία… Δικαστές που μετατρέπουν την αγωνία και τα προβλήματα του πολίτη σε δικό τους αγώνα και προβληματισμό…
Υπηρέτησα περισσότερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και σχημάτισα την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχουν τέτοιοι Δικαστές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Δικαστών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνίγονται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνεχίζουν να επιβιώνουν, αλλά και κυριαρχούν, καθώς θορυβούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικαστές θα χρεώνονται την αδιαφορία, την αναλγησία, την ανικανότητα, την ευθυνοφοβία των λίγων; Ως πότε θα ανέχονται να πλήττει, να προσβάλλει, να υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης αυτή η θλιβερή μειοψηφία; Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικαστής καλείται να δικάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε κατηγορούμενο στις πολυπρόσωπες δίκες; Πόσες φορές πρέπει να προσέρχονται τα θύματα στα δικαστήρια μέχρι να διεξαχθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδικάζονται υποθέσεις ανηλίκων δραστών, χωρίς την παρουσία επιμελητών ανηλίκων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στηρίζεται το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης στο φιλότιμο ορισμένων λειτουργών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρακισμένοι οι Δικαστές για να αποκρούουν τα βέλη που στρέφονται, από κάθε κατεύθυνση, κατά της ανεξαρτησίας τους;
Το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα. Τότε, πράγματι, οι Δικαστές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη. Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από τύχη ή σύμπτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απονέμεται άμεσα, κάτι που σπάνια συμβαίνει…
Για να ανατείλει ξανά ο ήλιος της Δικαιοσύνης «θέλει δουλειά πολλή» και ίσως χρειάζεται να «καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη», όχι ως πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως έμπρακτη δήλωση αυτοσεβασμού και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και ως απόφαση να μη συμβιβαστείς με το ελάχιστο, όταν οφείλεις το μέγιστο.
Όσοι αγάπησαν αυτό το λειτούργημα και όσοι το υπηρέτησαν με σθένος και αυταπάρνηση, από όποια θέση κι αν βρίσκονται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολισθαίνει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στερηθείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντοτινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα : «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;»
