Ο γνωστός λαϊκός ριμαδόρος και μαντιναδολόγος Γιώργος Ραπτάκης, θυμάται τα παλιότερα χρόνια που οι άνθρωποι ήταν πιο κοντά… ο ένας στον άλλο…
"Σήμερο... κάτι αλλιώτικο, θέλω να σας τρατάρω!!!
κι απάνω, στο αθρώπινο αίστημα, να ποντάρω...
Και βάνω πάλι το χαρτί και το μολύβι ομπρός μου
και ντουχιουντίζω αμοναχός, τα βάσανα του κόσμου...
Κι ενός παλιού καλού καιρού, που πέρασε κι εχάθη...
ανεστορούμαι τα σωστά... και πολεμώ τα λάθη!!!!
Δεν ήτανε (που λες) καιρός, φευγάτος γη χαμένος...
μα... στην Αγάπη... τη Χαρά... απάνω στελειωμένος...
Εθώρειες σε μια πατουνιά, Αθρώποι!!! αγκαλιασμένοι...
νέοι, κοπέλια, γέροι, γρες και μ’ όψη ευτυχισμένη...
Να παίζουνε... να χαίρουνται... και να χαμογελούνε!!!
και με την έγνοια Αληθινή «τι κάνεις;;;» να ρωτούνε...
Κι άμα ’θελα να ’χει κιανείς, [στη φτώχεια τη μεγάλη]
ανάγκη, του σιμώνανε κοντά του, όλοι οι άλλοι.
Τονέ καλοχερίζανε, με σέβας και με γέλια
μη δούνε να πικραίνουνται στα χείλη τα κοπέλια...
Κι ο γεις τ’ αλλού εσύντρεμε στο «δώσε» και στο «πάρε»!
-«Ότι και να ’ναι, ξέχνα το... Εγώ ’μαι επά κουμπάρε»!
Κι ετσά λογιώ εχτίστικε ο κόσμος απού ζούμε...
και... που μια πάρτη σήμερο... τονε περιφρονούμε!
Σε τέθοιο κόσμο μ’ έφερε, η μάνα που με γέννα,
εκειά που ξένοι κι εδικοί λογιάζουνται... το ένα!
Και... το ’βαλα στσ’ αθιβολής, εδά που η ώρα το ’χει....
ολόκληρή μου τη ζωή... την ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑ ΜΕΤΟΧΙ!!!"
Γιώργης Ραπτάκης - Αμιράς
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην "Ηχώ της Βιάννου"(φύλλο156)
