Μια ιστορία θέλησης, πίστης και δυναμισμού είναι εκείνη της Χριστίνας Παπαδάκη, η οποία κατάφερε να πάρει το απολυτήριο Λυκείου με ένα εντυπωσιακότατο «20» αλλά και να σημειώσει εξαιρετική επίδοση στις Πανελλήνιες που τη φέρνει στο τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Το ξεχωριστό στην περίπτωση της Χριστίνας όμως, είναι ότι πρόκειται για μια εργαζομένη μητέρα τριών παιδιών η οποία αποφάσισε να κυνηγήσει το όνειρο της, το οποίο αρχικά ήταν το απολυτήριο Λυκείου, με τις Πανελλήνιες να προκύπτουν στη πορεία.
Η Χριστίνα Παπαδάκη φοίτησε κανονικά για 2 χρόνια στο 1ο ΕΠΑΛ Αρκαλοχωρίου, διετέλεσε σημαιοφόρος και πέτυχε κάτι ξεχωριστό, που αποτελεί συγχρόνως και ένα παράδειγμα για τα νέα παιδιά.
Εμείς συνομιλήσαμε μαζί της και εκείνη μας «άνοιξε» την καρδιά της για όλη τη διαδικασία που πέρασε, τις δυσκολίες αλλά και το τελικό αποτέλεσμα που τη δικαίωσε, ενώ τονίζει και το ρόλο που έπαιξαν τα παιδιά και ο σύζυγος της.
«Το να πηγαίνω στο σχολείο για δύο χρόνια παρακολουθώντας τα μαθήματα, δεν ήταν κάτι δύσκολο, μπορώ να πω ότι ήταν ευχάριστο, καθώς ήμασταν όλοι γνωστοί μεταξύ μας, ενώ και στο τμήμα που βρισκόμουν αποτελούταν από 9 μαθητές οπότε το κλίμα ήταν καλό» αναφέρει αρχικά η Χριστίνα εμπειρία του σχολείου.
«Τα δύσκολα ήταν οι πολλές υποχρεώσεις που υπήρχαν συγχρόνως. Όμως αν δεν ήταν οι άνθρωποι μου, ο σύζυγος και τα παιδιά μου να με στηρίζουν, δε θα τα κατάφερνα, αφού η πίεση και το άγχος ήταν μεγάλο. Δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα αν δεν υπάρχει στήριξη από το σπίτι. Ήταν το όνειρο μου να πάρω το απολυτήριο και δεν σταμάτησα να το κυνηγώ, με τις πανελλήνιες να προκύπτουν στη συνέχεια που καταλάβαινα τις δυνατότητες μου και το τελικό αποτέλεσμα αποτέλεσε μια δικαίωση αλλά και μια επισφράγιση των κόπων μου» προσθέτει η Χριστίνα Παπαδάκη για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και την στήριξη που είχε.
Τέλος τη ρωτήσαμε για τα παιδιά της και πως τους φάνηκε που η μητέρα τους ολοκλήρωσε με τέτοια επίδοση το σχολείο, αλλά και τι συμβουλή έχει να δώσει στους μαθητές που βρίσκονται λίγο πριν τις πανελλήνιες.
«Τα παιδιά μου ήταν ενθουσιασμένα. Έχω μια κόρη 11 χρόνων και δύο γιούς 9 και 7 χρόνων. Ήταν πολύ περήφανα όταν ήμουν σημαιοφόρος και το έλεγαν με καμάρι, ενώ όταν είδαν τους βαθμούς μου έλεγαν ότι θέλουν να έχουν τέτοιες επιδόσεις και αυτά. Αυτό το γεγονός αποτελεί το μεγαλύτερο έπαινο από όλους. Σε ότι αφορά τα νέα παιδιά θέλω να πω το εξής: ναι, ποτέ δεν είναι αργά, ωστόσο καλό είναι κάποια πράγματα να γίνονται στην ώρα τους, για αυτό πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή και σημασία».
