"Είδα μια ανάρτηση του διδάκτωρα Μιχάλη Στρατάκη...
Κάτι με... τάραξε... Στη μνήμη μου ήβαλε φωθιά!
Το Σεπτέμβρη του 2003, πήρα το ταλαίπωρο φορτηγάκι μου, που αισίως έχει κλείσει φέτος τα 15 χρόνια στα χέρια μου και... 460.000 χιλιόμετρα!!! (Ούτε ταξί...)
Δεν έχει αφήσει τόπο αγύρευτο στη Κρήτη απάνω... Από κορφές, μέχρι ρεμαθιές και λαγκάδια... Μ' αρέσει ο τόπος που 'χει κορφή κι ανεδιάδα.... Η θέα από ψηλά, η αίσθηση τση μοναξιάς, η ελευθερία, η ανάσα(!) του βουνού, με κάνει ''''Αλλο Τόσο''!
Βασιλιάς στο θρόνο νιώθω!!! (Γαμώ τη κουζουλάδα μου)
Ενδιάμεσα των νομών Ηρακλείου και Λασιθίου, στα φυσικά όρια των δυο νομών είναι η κορφή του Μικρού Αφέντη... Από τη Πλάτη του Οροπεδίου του Λασιθίου, με δύσκολο χωματόδρομο 8 χιλιομέτρων, ανηφορικό, γεμάτο στροφές και Λασιθιώτικα χαράκια, πας σε 1571 μέτρα υψόμετρο, με τ' αυτοκίνητο... Διαδρομή, μέσα από μηλιές, αχλαδιές, πρίνους και βοσκόμαντρες, στη τελική... προσκυνάς τ' Άγιο Πνεύμα!!! Και την Αγία Τριάδα. Πολλές φορές την έχω κάμει τη διαδρομή... Αμοναχός η με παρέα τη... γυναίκα μου. Μια από τσι πολλές, ξεκίνησα με άγνωστο προορισμό [ομολογώ] και... το σαραβαλάκι μου με οδήγησε στο Λασίθι... ''
-"Ε! Μια και βρέθηκα επαέ, δε πάω να προσκυνήσω τη κορφή;'' Σκέφτηκα... Και το 'καμα...
Προσκύνησα, πήρα τον αέρα μου, γαλήνεψα στη μοναξά και τη σκέψη μου, καμάρωσα από τη μια το Κρητικό το Πέλαγο, από την άλλη το Λυβικό, ανάδια μου η κορφή τ' Αφέντη, από κάτω μου στη μια μεριά ο κάμπος του Οροπεδίου, από την άλλη ο κάμπος του Καστελίου και... πείνασα!!!
Στη Πλάτη έχει ένα ταβερνάκι ο φίλος μου ο Γιάννης... Με βαριά καρδιά αποχωρίστηκα τη κορφή και το εκκλησάκι του Μικρού Αφέντη... (Μα έχει κι η κοιλιά κακόν αφέντη.... μου 'λεγε η Αγιασμένη η μάνα μου)
Έφταξα το ταβερνάκι του Γιάννη, παράγγειλα την όρεξη μου και να σου ένα γεροντάκι με τα στιβανάκια και τη μαύρη πετσέτα- κεφαλομάντηλο στη κεφαλή του... -''Καφέ'' (έδωκε εντολή με τη τραγουδιστή Λασιθιώτικη προφορά) ''
-"Από μένα ο καφές'' (φιλοτιμήθηκα να κεράσω)
-"Εσύ 'σαι μουσαφίρης δε κάνει... Εμείς Θα κεράσομε.."
-''Στο χωριό μου, (του λέω) λένε πως ''έπαέ δε με βρήκες; Εγώ κερνώ!!!''
Εκούνησε τη κεφαλή και δεν εμεταμήλισε... Εδέχτηκε το κέρασμα...
Ένα ζευγάρι τουρίστες, εφτάξανε την ώρα εκείνη, με δυο μικιά κοπελάκια... '
-"Κέρασε τσι'' [είπα του Γιάννη)
Εγέλασε και μου λέει... ''Επαέ σε βρήκανε και τούτηνε;
-''Ναι" (του λέω ξερά που μάλλον επαραξήγησα γιατί μου φάνηκε σα να με ειρωνευότανε)
Τέλος πάντων, ετοίμασε και τη παραγγελιά μου έφαγα, ήπια και ζήτηξα το λογαριασμό...
''Ένας καφές, και 4 πορτοκαλάδες... τόσο...'' (λογάριασε ο Γιάννης)
