Αρκετά θέματα συζήτησης μπορούν προκύψουν μετά την χθεσινή μάχη των Ευρωεκλογών, που φέρνει και την πρόωρη προσφυγή στις εθνικές κάλπες (έστω και για μερικούς μήνες), αλλά και μια αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Κόμματα όπως το Ποτάμι, οι ΑΝΕΛ και η Ένωση Κεντρώων συγκέντρωσαν εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά και επί της ουσίας «εξαφανίστηκαν» από το χάρτη, ενώ από την αντίθετη πλευρά υπήρξε η ανάδειξη νέων συνδυασμών όπως του DiEM 25 και της Ελληνικής Λύσης.
Στα αξιοσημείωτα και στα θετικά αν θέλετε, είναι το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πλέον η τρίτη δύναμη με το ΚΙΝΑΛ να παίρνει τη θέση της. Σίγουρα ένα κέρδος για τη δημοκρατία μας αλλά και για το κόμμα της κεντροαριστεράς, όμως πέρα από αυτό, κέρδισε κάτι άλλο;
Σίγουρα το 7,6% είναι ένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό που δίνει πιθανότατα και τον ρόλο του ρυθμιστή στη παράταξη της Φώφης Γεννηματά στις ερχόμενες εκλογές, αλλά αν δούμε προσεκτικά τα νούμερα, δεν δείχνουν και μια μεγάλη δυναμική.
Στις προηγούμενες Ευρωεκλογές το ΚΙΝΑΛ (Ελιά τότε) πήρε 8,04%, ενώ στις επαναληπτικές του 2015 (Δημοκρατική Συμπαράταξη τότε) έλαβε το 6,28% των ψήφων. Τώρα μπορεί βρίσκεται στο 7,6%, όμως σε καμία περίπτωση αυτό δεν δικαιολογεί την αίσθηση μεγάλης ανόδου, που αρκετά στελέχη του κόμματος είχαν χθες το βράδυ σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές που βρέθηκαν.
Και ειδικότερα μάλιστα από τη στιγμή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ έπεσαν αισθητά και το Ποτάμι βρέθηκε στο 1,5%. Επομένως ναι, είναι μια νίκη για το ΚΙΝΑΛ ότι άφησε πίσω του το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, όμως δεν φαίνεται να υπάρχει μια θεαματική άνοδος, ούτε η κυρίαρχη θέση στο χώρο της κεντροαριστεράς που αρκετά στελέχη επικαλούνται.
ΥΓ Αν αθροίσουμε το ποσοστό της ΧΑ και της Ελληνικής Λύσης, φαίνεται πως διαμορφώνεται και πάλι ένα 8% που ψηφίζει κόμματα με εθνικιστικά χαρακτηριστικά.
