Προσφάτως έζησα μια μοναδική (ομολογουμένως) εμπειρία: Επισκέφτηκα το κολαστήριο της Μακρονήσου!
Θα ευγνωμονώ για πάντα τον δημοσιογράφο και συγγραφέα κ. Θανάση Κάππο, ο οποίος έγινε η αφορμή να βρεθώ σ’ ένα τόπο μαρτυρικό, σ’ ένα τόπο που «σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι», όπως έγραψε ο Μενέλαος Λουντέμης στο εξαιρετικό του βιβλίο «Οδός Αβύσσου, αριθμός μηδέν».
Εκεί λοιπόν, στο «νησί της Ελένης», όπως λεγόταν παλιότερα, αφού ο μύθος θέλει την Ωραία Ελένη να κάνει στάση εκεί, κατά την επιστροφή της από την Τροία, σ’ αυτόν τον κρανίου τόπο, γράφτηκαν οι μελανότερες σελίδες της εμφυλιακής Ελλάδας.
Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, που ήμουν εις εκ των παρουσιαστών του συλλεκτικού βιβλίου του Θανάση Κάππου που έχει τον τίτλο «Ενθύμια Μακρονήσου», και παρουσιάστηκε στο Μακρονήσι παρουσία πάρα πολλών συγγενών εξορίστων, αλλά και κάποιων (ελαχίστων) από τους επιζώντες των μαρτυρίων.
Θεωρώ επίσης τυχερό τον εαυτό μου, που ήμουν εις εκ των περίπου είκοσι συμπατριωτών μας που βρεθήκαμε εκεί, εκ των οποίων οι δεκατρείς ταξιδέψαμε από την Κρήτη!
Θεωρώ τέλος τυχερό τον εαυτό μου, που είχα την φαεινή ιδέα να προσκαλέσω στο Κολαστήριο εκείνο, το χορευτικό συγκρότημα των Σχολών Χορού του Βιαννίτη πρωτοχορευτή Χριστόφορου Μπριντάκη. Όταν οι χορευτές χόρεψαν τον «βουβό πεντοζάλη της θλίψης», βουβάθηκαν οι πάντες από συγκίνηση. Κατά την άποψη των παρευρισκόμενων ήταν η κορυφαία στιγμή της εκδήλωσης.
Ο λόγος όλων αυτών των αναφορών δεν είναι για να σας πληροφορήσουμε για το τι έγινε στη Μακρόνησο. Αυτό είναι υπόθεση του ρεπορτάζ που κάνουμε σε άλλη σελίδα. Ο λόγος είναι τα πελώρια και αμέτρητα «γιατί»; Γιατί θα έπρεπε να φτάσουμε οι άνθρωποι σε τέτοιες και τόσες απάνθρωπες-κτηνώδεις μεθόδους για να επιβάλλουμε το οτιδήποτε; Αυτό είναι η πελώρια απορία του γράφοντα, που είχε την ατυχία να γνωρίσει από τις διηγήσεις του πατέρα του ως πού μπορεί να φτάσει η απανθρωπιά και η αποκτήνωση. Ας μην κάνουν κάποιοι το λάθος να βιαστούν και να βγάλουν ποταπά συμπεράσματα του τύπου: «Αυτά τα λένε οι αριστεροί αλλά αποσιωπούν τα δικά τους που είναι χειρότερα»! Γιατί, όπως κι άλλες φορές έχω γράψει, αυτές οι λογικές είναι που κατατρύχουν το γένος των Ελλήνων και για τούτο δεν μπορούμε να δούμε άσπρη μέρα. Ο διαρκής εμφυλιοπολεμισμός! Σπανίως οι Έλληνες ψάχνουμε να βρούμε τι μας ενώνει. Σπανίως ταΐζουμε τον καλό λύκο, αυτόν που θέλει την ομονόηση και την συνεννόηση. Ως επί το πλείστον ταΐζουμε το εθνικό μίσος, τη εθνική διχόνοια, τη μισαλλοδοξία και τον εμφυλιοπολεμισμό. Στο δικό μου κώδικα αξιών, είναι αδιανόητο να υποβάλλονται σε τέτοια βασανιστήρια άνθρωποι από ανθρώπους, μόνο και μόνο επειδή έχουν αντίθετη ιδεολογία. Δεν θα υπεισέλθω σε σοκαριστικές λεπτομέρειες, αλλά ας σκεφτεί ο καθένας από εμάς να έχει ένα παιδί, να το μεγαλώσει με χίλιες στερήσεις, να πάει στον αλβανικό πόλεμο και να επιστρέψει νικητής και, αντί δάφνης και τιμής να το εκτοπίζουν στο νησί της κολάσεως επειδή ενστερνίστηκε μια άλλη ιδεολογία που δεν ενέκριναν οι κρατούντες. Αντί λοιπόν δάφνης και τιμής, να τον βάζουν γυμνό σ’ ένα σακί παρέα με μια γάτα και να το πετάνε στη θάλασσα!!! Δυστυχώς-δυστυχέστατα είναι αλήθεια! Και αναρωτιέσαι συνακόλουθα: Η δημοκρατία; Πού πήγε η δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε; Και το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, η ελευθερία γιατί θυσιάστηκε;
Νομίζω πως η υπόθεση της Μακρονήσου προσφέρεται για πολλαπλά συμπεράσματα. Ο κάθε πολιτισμένος άνθρωπος (πρέπει να) είναι απολύτως ελεύθερος να επιλέγει τη θρησκεία που τον εκφράζει, την ιδεολογία που τον αγγίζει. Τα πανανθρώπινα αγαθά της ελευθερίας και της Δημοκρατίας δεν μπορεί να διυλίζονται από κομματικά φίλτρα και να εμποτίζονται από τυφλό κομματικό μίσος και πάθος. Ό,τι εβίωσε ο λαός μας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου δεν πρέπει να τα κραδαίνουμε ως σημαίες μίσους οι μεν προς τους δε, αλλά ως λουλούδια ευωδιών αγάπης και συναδέλφωσης. Συμπόρευσης και συνεννόησης.
