Έντονο ενδιαφέρον δείξαμε οι περισσότεροι τις τελευταίες ημέρες προς την πρόταση του Μακρόν, για την αντικατάσταση των λέξεων "Πατέρας" και "Μητέρα" στα επίσημα έγγραφα. Λες κι έχουν λυθεί τα διαχρονικότερα και σοβαρότερα προβλήματα του θεσμού της οικογένειας.
Είναι να απορεί κανείς, πως οι άνθρωποι που έχουν ρίξει τόσο καυγά για τους γκέι γάμους και τις υιοθεσίες από άτομα του ίδιου φύλου, αντιμετωπίζουν σαν να μην τους αφορά καθόλου, το ότι σ'ένα διπλανό σπίτι, μεγαλώνουν παιδιά βλέποντας τον πατέρα τους να χτυπάει τη μάνα. Προσωπικά, το τοποθετώ ως ένα από τα πιο υποκριτικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας.
Κάποιος θα βρεθεί να σκεφτεί, ότι "αυτά είναι τα επιχειρήματα κάποιου που υποστηρίζει τη δημιουργία οικογένειας από ομοφυλόφιλους". Θα το σκεφτεί όταν μια γυναίκα, μια μητέρα δύο μωρών παιδιών, έχει στραγγαλιστεί από τον ίδιο της τον άνδρα; Και όχι στην πόλη του Μακρόν... δίπλα μας.
Τόσοι υπερασπιστές του θεσμού της οικογένειας που ξεσπάθωναν πριν την περιβόητη παρέλαση των γκέι, που είναι; Αυτοί που έκαναν λόγο για υπέρτατη προδοσία απέναντι στο ιερότερο κομμάτι της κουλτούρας μας, έχουν βγει ποτέ να καταδικάσουν δημοσία την ενδοοικογενειακή βία;
Δεν γράφω αυτές τις λέξεις για να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Υπάρχει η διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που(θα έπρεπε να) το κάνει. Γράφω για να καταδικάσω απερίφραστα τη συνενοχική σιωπή που παίζει πάντα το ρόλο της σ'αυτές τις υποθέσεις.
Και δεν είναι μόνο ο στραγγαλισμός της 32χρονης στη Σητεία, δεν είναι το περιστατικό με τον πατέρα που δολοφόνησε την κόρη του στην Κέρκυρα πριν λίγους μήνες, δεν είναι η ακατάλληλη μητέρα στη Βάρκιζα, όπου "ξέχασε" το παιδί της, με αποτέλεσμα να καεί ζωντανό. Γι' αυτά μάθαμε.
Αυτά που δεν ξέρουμε, είναι για τα δεκάδες παιδιά που πάνε σχολείο με σημάδια στα χέρια και στην πλάτη και για τις τόσες γυναίκες που κυκλοφορούν με γυαλιά ηλίου τις συννεφιασμένες μέρες.
Είναι επίσης τα εκατοντάδες παιδιά που μεγαλώνουν από ακατάλληλους γονείς, οι οποίοι αρκούνται στο να τους δείξουν πως μπαίνουν οι ταχύτητες στο αμάξι και πόσο άντρες τους κάνει το να οπλοφορούν. Γιατί βλέπουν τα παιδιά τους, ως συνέχεια του εαυτού τους. Ακόμα και μπροστά στην ανατροφή των παιδιών τους δηλαδή, εγωιστές.
Στο άκουσμα της τραγικής είδησης, κατηγορήσαμε πρώτα τον άνδρα. Μετά, κατηγορήσαμε τη γυναίκα που τον ανέχτηκε, αν και η ίδια δε ζει πλέον. Στη συνέχεια, ίσως κατηγορήσουμε την οικογένεια της γυναίκας που δεν "πήρε χαμπάρι".
Όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι γνώστες ενός αντίστοιχου περιστατικού, οι γείτονες, οι αυτόπτες μάρτυρες, οι δάσκαλοι, οι διευθυντές, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι δημοσιογράφοι, οι αστυνομικοί, οι παπάδες, οι γιατροί, οι νοσοκόμοι, θα συνεχίσουμε φυσικά να κρατάμε αυτό τον όρκο σιωπής κι όταν έρθει στην επικαιρότητα κάποιο ζήτημα που αφορά τον θεσμό της οικογένειας, θα σηκώσουμε το λάβαρο της αντίστασης από τα πληκτρολόγια μας.
