▶︎Δεν συμπληρώθηκε μήνας από τις εκδηλώσεις που έγιναν στη Μαρτυρική και Αιματοβαμμένη Βιάννο για την 83η επέτειο από τις άνανδρες εκτελέσεις 461 ανθρώπων που έστησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα οι Ναζί κατακτητές.
▶︎ Τις ίδιες αυτές ημέρες έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου των τριών ηρωικών παιδιών, των αδερφών Βερβελάκη από το Κεφαλοβρύσι Βιάννου, που αφού βασανίστηκαν ανελέητα από τη γερμανική περίπολο, στη συνέχεια εκτελέστηκαν.
Στέλιος 15 ετών
Μαρία 12 ετών
Ευαγγελία 8 ετών
▶︎Τα τρία παιδιά βρίσκονταν στο μετόχι της οικογένειας στην αγροτική περιοχή Κόρνιας.
▶︎ Ήταν 14 Σεπτέμβρη 1943
Ημέρα αποφράδα για τα χωριά της Βιάννου και της δυτικής Ιεράπετρας.
Η γερμανική περίπολος συναντά τα τρία παιδιά στο φτωχικό αγροτόσπιτο και ζητά να μάθει "πού" κρύβεται ο πατέρας τους.
Τα παιδιά, ενώ γνωρίζουν, δεν ομολογούν επιδεικνύοντας απίστευτο θάρρος και λεβεντιά!
Γνωρίζουν, βεβαίως, ότι ο πατέρας τους είναι κρυμμένος γιατί έχει ήδη πληροφορηθεί το τι συμβαίνει στα Αμιρά, στο Βαχό, στο Κεφαλοβρύσι, στον Κρεββατά, στον Άγιο Βασίλη και στον Πεύκο. Οι ομοβροντίες από τις εκτελέσεις σκίζουν τον αέρα και διαλαλούν το φονικό απ' άκρου εις άκρου της περιοχής...
▶︎ Τα γερμανικά κτήνη βασανίζουν τα τρία παιδιά. Με τον υποκόπανο σπουν τα δόντια του Στέλιου και τρυπούν με την ξιφολόγχη τα γυμνά ποδαράκια του Μαριού και της Βαγγελιώς...
Υποπτεύονται βάσιμα, οι βάρβαροι, ότι ο πατέρας των τριών παιδιών βρίσκεται κρυμμένος κάπου εκεί γύρω...
▶︎ Τα τρία παιδιά δεν κάμπτονται από τα ανελέητα κτηνώδη βασανιστήρια και δεν ομολογούν. Δεν λογαριάζουν ούτε τα βασανιστήρια αλλά ούτε και το θάνατο μπροστά στην αξιοπρέπεια και την λεβεντοσύνη.
Δεν είναι απλό από όποια οπτική κι αν το δεις...
▶︎ Γιατί, την ίδια ώρα που αυτά τα παιδιά επιδεικνύουν τόση λεβεντιά και τόσο θάρρος απέναντι στους οπλισμένους δολοφόνους που σκλάβωσαν την πατρίδα, οι... διάφοροι Έλληνες; "Ράλληδες" συντρώγουν προδοτικά και υπηρετούν δουλικά τους κατακτητές...
▶︎ "Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία" είπε ο Κάλβος... και τα τρία παιδιά διέθεταν και αρετή και τόλμη.
Τα γερμανικά θρασύδειλα ανθρωπάρια αδυνατούν να αποκωδικοποιήσουν αυτές τις αρετές των παιδιών. Αν ήταν Άνθρωποι θα έπρεπε να γονατίσουν μπροστά στα τρία παιδάκια και να τους ζητήσουν συγγνώμη για τη μέχρι τότε συμπεριφορά τους...
Μα τι λέω;;;
▶︎ Τα όπλα ξέρασαν τα φονικά τους βόλια πάνω στα τρυφερά κορμάκια...
▶︎Για τα τρία ηρωικά παιδιά στήθηκε στο χωριό τους το μνημείο για να μνημονεύονται εις τους αιώνες των αιώνων...
▶︎ Λίγες μόνον ημέρες μετά, αποφυλακίστηκε ο εγκληματίας Κασιδιάρης που σε κάθε ευκαιρία επιδεικνύει το μπράτσο του με τον αγκυλωτό σταυρό...
Αυτό, τον ίδιο σταυρό που είχαν στα μπράτσα και στα κράνη τους τα ναζιστικά κτήνη που βασάνισαν και δολοφόνησαν άνανδρα τα τρία Βερβελάκια...
▶︎ Πριν λίγες ημέρες ο αποφυλακισθείς Κασιδιάρης πήγε στο κέντρο διασκέδασης για να διασκεδάσει...
Δυστυχώς, ο τραγουδιστής Γονίδης τον υποδέχτηκε "εν χορδαίς και οργάνοις εν κυμβάλοις ευήχοις και αλαλαγμών", ενώ, μέρος των παρευρισκόμενων χειροκρότησαν το ναζιστοειδές...
▶︎Ήμουν παρών όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου των αδερφών Βερβελάκη και οφείλω χάριτες στη Δημοτική Αρχή Βιάννου, αλλά και σε όλους εκείνους που συνέργησαν για να στηθεί. Το Μνημείο των τριών ηρωικών παιδιών, βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το Ηρώο του χωριού. Μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω ξανά το ιστορικό της μεγάλης τους θυσίας και της ηρωικής τους συμπεριφοράς και ευχαριστώ πολύ τον ανιψιό τους, τον Γιώργο Βερβελάκη για όσα, τόσο παραστατικά, μας ιστόρησε.
▶︎Έγραψε ο Γιώργος Ιωάννου: «Φτάνω στο σημείο να πω πως ίσως θα 'ταν καλύτερα να μην είχα πατήσει ποτέ μου σε κείνο τον τόπο της ομαδικής εκτελέσεως. Κι άλλες φορές έτυχε βέβαια να επισκεφθώ τόπους μαρτυρίου ή ομαδικής ταφής• η γη της πατρίδας μας είναι παραγεμισμένη με κόκαλα παλικαριών• μα ποτέ μου δεν ταράχτηκα και δεν έκλαψα τόσο, όσο αυτή τη φορά. Αυτό ασφαλώς έγινε, γιατί την ώρα που βρέθηκα εκεί, μια γυναίκα κι ένας άντρας, αδέλφια, άνοιγαν τον τάφο του μικρότερου αδελφού τους, που είχε εκτελεστεί πριν από είκοσι χρόνια. Πλησίασα, κι όταν κατάλαβα τι συνέβαινε, σιγοκάθισα πάνω στα πόδια μου σε μιαν άκρη. Και τώρα, που η ψυχή μου έχει κολλήσει εκεί, μου φαίνεται πως θα μείνω για πάντα, σαν ένα αγριόχορτο, καθισμένος δίπλα σε κείνο τον τάφο. Και μακάρι να γινόταν έτσι. Τότε που πρωτοζύγωσα, το σκάψιμο με την αξίνα είχε προχωρήσει. Εξάλλου δεν τον είχαν θαμμένο καθόλου βαθιά. Μάλλον γυναίκες θα είχαν φροντίσει για την ταφή του. Σε λίγο, ένα ένα, άρχισαν να ξεφυτρώνουν τα κόκαλα. Ήταν κατακίτρινα, με λίγο καστανό χώμα κολλημένο πάνω τους. Η γυναίκα, μ' ένα τσεμπέρι στο κεφάλι, σχεδόν γονατιστή, αφού τα ξέπλενε λίγο με κόκκινο κρασί, τ' αράδιαζε ευλαβικά μέσα σε μια κάσα χαρτονένια, απ' αυτές της αμερικάνικης βοήθειας. Σε όλα αυτά δεν υπήρχε τίποτα το αηδιαστικό ή το τρομαχτικό. Άλλωστε το παιδάκι ήταν δεκάξι χρονών όταν μαρτύρησε. Και πιστεύω, χωρίς αμφιβολία, πως θα έχει αγιάσει. Στο χώμα δίπλα ήταν μπηγμένο ένα κερί και στο θυμιατό σιγόκαιγε θυμίαμα. Ευωδίαζε όλος ο τόπος. Λέξη δεν έλεγαν, ούτε ακουγόταν κλάμα. Καταλάβαινα όμως πως τα μάτια τους τρέχαν, γι' αυτό έσκυψα το κεφάλι μου προς το χορτάρι και δεν προσπαθούσα, ούτε τολμούσα να τους κοιτάξω. Πολύ ήταν και που με άφηναν κοντά τους μια τέτοια ώρα. Μονάχα όταν βρέθηκε το κρανίο, άκουσα τον αδελφό να λέει βραχνά: «η χαριστική βολή».
Ήταν μια μικρή τρύπα λίγο πιο πάνω απ' το μέτωπο. Είχα γίνει πια ένα με το χώμα, έτσι ένιωθα. Τώρα σκέφτομαι πως έπρεπε να προσκυνήσω, αν και είμαι τόσο ανάξιος».
▶︎ Και ο Γιώργος Ιωάννου καταλήγει:
«Θεέ μου, μη μ' αφήνεις ούτε καλημέρα να 'χω πια με τέτοια, δήθεν εξευγενισμένα, υποκείμενα»...
