Πέρασαν 40 ημέρες από τότε που μια τόσο γλυκιά ύπαρξη άνοιξε την πόρτα της εξόδου της προς την αθανασία…
Την Κυριακή, συγγενείς και φίλοι βρεθήκαμε στον τόπο που γεννήθηκε κι αγάπησε η Μαίρη Κτιστάκη-Κονσολάκη. Εκεί στο περιβόλι του Μαγιού, στον κήπο της Ελίνας και του Παναγιώτη, εκεί που το ανθρώπινο μεράκι βρίσκεται σε διαρκή συνορισά με τη Φύση, για το ποιος συνεισφέρει περισσότερα ώστε, να συνυπάρχουν οι αυτοφυείς μυρτιές, οι φασκομηλιές και οι ακονιζές με τις συκιές, τις βερικοκιές, τους λωτούς και τις ατζανεριές.
Σ’ αυτόν τον ίδιο επίγειο παράδεισο που ευδοκιμούν η άδολη φιλοξενία ήπιαμε τον καφέ και γευτήκαμε πολλώ λογιώ καλούδια στη Μνήμη της Μαίρης!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να μισεύει το σώμα ενός ανθρώπου, αλλά, όλα τα υπόλοιπα να παραμένουν ες αεί παρόντα: Το πλατύ χαμογέλιο, η πλουσιοπάροχη αρχοντιά, η απροσποίητη καλοσύνη, η αφτιασίδωτη αξιοπρέπεια, κι όλα αυτά να τα συναντάς σε κάθε δωμάτιο του αρχοντικού, όπως και σε κάθε δέντρο που έχει το λόγο του να υπάρχει στον περιβολένιο παράδεισο της Ελίνας και του Παναγιώτη. Η κυρία Μαίρη, αειθάλλουσσα όπως το πλατάνι της πανέμορφης γειτονιάς του «Μηλλιαράδω», στον Πεύκο, άλλοτε να βρίσκεται καθισμένη πάνω στα χειροποίητα κιλίμια, κι άλλοτε πάλι να απολαμβάνει το καφεδάκι της στο μεσαιωνικό καναπέ.
Αλλά κι όταν ξεπορτίζεις στην Αυλή των Θαυμάτων, όπου πέσει το μάτι η κυρία Μαίρη, όμορφη και γελαστή είναι εκεί: Στην υπεραιωνόβια ελιά, στην ευωδιάζουσα μυρσίνη, στην καταπράσινη ατζανεριά, στην παχιοασκανίζουσα συκιά, στη κατάφορτη βερικοκιά, στην εξωτική φραγκοσυκιά και τον υποτροπικό-πανέμορφο λωτό, η κυρία Μαίρη σε υποδέχεται με το ανυπόκριτο χαμόγελό της και την σοκαριστική της ευγένεια!!!
Υ.Γ. Ήταν ένα βράδυ περασμένης δεκαετίας όταν, σ’ αυτό τον παράδεισο, συνευρεθήκαμε ο Νίκος Κόμης και η Φούλα, ο Σήφης Κόμης και η Μαρία Μαστρογιωργάκη (Λευτέραινα), η Χριστίνα κι εγώ κ.α.… προσκεκλημένοι της κυρίας Μαίρης, της Ελίνας και του Παναγιώτη…
Το βιολί και το μαντολίνο του Κόμη, η μπάσα-αισθαντική φωνή του Σήφη, η αηδονολαλούσσα Λευτέραινα σκόρπισαν στον έναστρο ουρανό τις εξαιρετικές τους μαντινάδες τραγουδισμένες πάνω στις μελωδίες του Β’ Ρε, του Καλογερίδη, του Φλισκούνη, του Καρυδιώτη και του Μονοκόμματου. Δεν υπερβάλλω, αλλά πάνω στα δέντρα του κήπου, εκεί που η Ελίνα, ευφυώς, έχει καρφιτσώσει τις φωτογραφίες της κυρίας Μαίρης, της μητέρας της, ήταν καρφιτσωμένες και οι νότες με τις μαντινάδες…
Ίσως (και μακάρι) να μείνουν εκεί καρφιτσωμένες για πάντα!!!
Στην Άνω Βιάννο βρέθηκα και πέφτω και κοιμούμαι
μα με ξυπνούν γλυκόλαλα πουλιά που κελαηδούνε
Ανοίγω το παράθυρο και κελαηδούν ακόμη
αλλά δεν ήτανε πουλιά, μα οι κοντυλιές του Κόμη…
(Οι μαντινάδες είναι της αείμνηστης Μαίρης Κτιστάκη-Κονσολάκη)
