Έτσι περιέγραψε ποιητικά ο αείμνηστος Μανώλης Παπαγιάννης τις δύο πανέμορφες-καταπράσινες ρεματιές της Άνω Βιάννου, το Μυρταρά και τον Γαμπριγιέλε!
Δεκαετία του 1960 και ένας πολλών καρατίων καλαίσθητος Βιαννίτης, ο Νικόλαος Γουρνιεζάκης, αξιοποίησε κατά τον καλύτερο τρόπο το γραφικό Γαμπριγιέλε, δημιουργώντας ένα μερακλίδικο στέκι την περίφημη «Γαμβριέλα»!
Τον θυμάμαι με το ωραίο του μουστάκι, πεντακάθαρος και εύχαρις να καβαλικεύει το συμπαθέστατο γαϊδουράκι του, φορτωμένο με ένα καφάσι αναψυκτικά από κάθε πλευρά του σαμαριού.
Το ίδιο μ' αυτόν καθαρός και περιποιημένος ήταν ο επαγγελματικός του χώρος! Καλοφτιαγμένα πεζούλια γυρομπετένιαζαν το χώρο και, γύρωθεν οι μυρτιές, οι κισσοί και τα πλατάνια σε οργιάζουσα κατάσταση. Οι γκαζόζες και τα μπιράλ στον καταπότη που έρρεε γάργαρο-δροσερό νεράκι και το πικάπ με τις μπαταρίες να παίζει το «ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ» και το «μένω σε κάποια γειτονιά»! Νέοι αλλά και ηλικιωμένοι έπαιρναν την ανηφοριά από τη συνοικία Σωρός και του Λιβανού τα Χαράκια, και περπατώντας το μονοπάτι, διά μέσου της πανέμορφης ρεματιάς του Μπαλέμιδου, τους οδηγούσε στον καταπράσινο επίγειο παράδεισο.
Μετά τους νερόμυλους των Δασκαλάκηδων και του Στυλιανάκη και, ακολουθώντας το μονοπάτι, ο επισκέπτης συχνά συναντιόταν με τον παρακείμενο υδαταύλακα όπου έρρεε άφθονο καθαρό δροσερό και λίγο παραπάνω με το εξοχικό κέντρο της «Γαμβριέλας», και λίγο ψηλότερα με τον οικισμό της ορεινότερης συνοικίας της Άνω Βιάννου, το Λουτράκι.
Το νερό αυτό αφού έδινε κίνηση στους νερόμυλους του Στυλιανάκη, των Δασκαλάκηδων, του Μπατζακομανώλη, του Αποστόλη Κολιοραδάκη και των Καρπάθηδων στη συνέχεια πότιζε τα περιβόλια του Κάτω Μύλου και του Αβγού, στου Σέρου τον Πόρο και στο Σκανταλιανό.
Ο πλούτος της χλωρίδας της ρεματιάς του Μπαλέμιδου είναι δύσκολο να περιγραφεί με λέξεις…
Συνακόλουθα, πλούσια ήταν και πανίδα!
Αυτό το μονοπάτι χρησιμοποιούσαν και οι συμπαθείς-ορεσίβιοι Λουτρακιανοί, αφού ο αμαξιτός δρόμος άργησε πολύ να φτάσει ως το Λουτράκι και μάλιστα η διάνοιξή του συνετελέσθη σε τρίτο χρόνο και με πολλές περιπέτειες και αντιξοότητες. Αυτό όμως το θέμα απαιτεί αποκλειστική αφιέρωση, όπως ιδιαίτερη αφιέρωση αξίζει και ο αγώνας των Λουτρακιανών να συνδεθούν με το ηλεκτρικό ρεύμα.
Μετά τις πρόσφατες πολυήμερες φθινοπωρινές βροχοπτώσεις η φύση φόρεσε αυτό εκθαμβωτικό πράσινό της το οποίο λειτούργησε ελκυστικά και μας συνεπήρε να ανηφορήσουμε έως τους μικρούς καταρράκτες του Γαμπριγιέλε, οπότε και επαναδιαπιστώσαμε την απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου. Νερά που κελαρύζουν, οργιώδης βλάστηση, ποικίλοι κελαηδισμοί πτηνών, σμήνη εντόμων συνθέτουν εικόνες ασυνήθιστα ωραίες!
Δυστυχώς, ο αύλειος χώρος της άλλοτε γραφικής «Γαμβριέλας» είναι πνιγμένος από βάτα, αγριοσυκιές και κισσούς. Ούτε καν φαίνεται το σπιτάκι του Νικόλαου Γουρνιεζάκη, εκεί που έφτιαχνε τους μεζέδες της ρακής και του ούζου!
Πνιγμένη η αυλή της "Γαμβριέλας" από βάτα και αγριοσυκιές...
Σας συστήνουμε ανεπιφύλακτα να θυσιάσετε μισή ώρα απ’ τη ραστώνη σας και, να πάτε μέχρι τον Γαπριγιέλε! Φυσικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το αυτοκίνητό σας, αλλά σαφέστατα καλύτερα είναι να ανεβείτε με τα πόδια, οπότε, και θα σας δοθεί η ευκαιρία να θαυμάσετε την Άνω Βιάννο από ψηλά με τα πανέμορφα Λιβάδια της και τους απέραντους ελαιώνες, ενώ το μάτι αναγκαστικά θα ελκύσει η γραφικότητα της Κάτω Βιάννου και οι βουνοκορφές της Κούπας, της Αγγινάρας και των Αστερουσίων. Αν επιλέξετε να κάνετε πικ-νικ, ο χώρος προσφέρεται καθώς υπάρχουν και τα παγκάκια που τοποθέτησε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λουτρακίου.
Πνιγμένη η αυλή της "Γαμβριέλας" από βάτα και αγριοσυκιές... 
