«Ο Βασίλης. Ηρθε στο Ηράκλειο πρόσφυγας από την Καισάρια της Καππαδοκίας. Ήταν γόνος πλούσιας αρμενικής οικογένειας όπου στη γενοκτονία των Αρμενίων είδε μπροστά στα μάτια του να σφαγιάζονται τα 6 αδέλφια του και οι γονείς του.
Έκτοτε φιλοξενήθηκε μέχρι τη νεανική του ηλικία στο Άγιο Όρος όπου σπούδασε στην Αθωνιάδα σχολή. Αλλά με τέτοιες τραυματικές εμπειρίες δεν μπόρεσε ποτέ να προσαρμοστεί σε μια "κανονική" ζωή. Στο Ηράκλειο ζητιάνευε έξω από εκκλησίες (Άγιο Μηνά, Αγία Παρασκευή, Μιχαήλ Αρχάγγελο) κι έκανε θελήματα αναλαμβάνοντας βαριές χειρωνακτικές εργασίες (ηταν πανύψηλος και πολύ χεροδύναμος. Αναφέρεται πως κουβαλούσε σακιά με σταφίδα 120 κιλών χωρίς καμία δυσκολία). Ευεργετήθηκε από πολλούς και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός.
Γνώριζε και μιλούσε 6 γλώσσες και θυμόταν στίχους του Ομήρου μέχρι βυζαντινά πατερικά κείμενα και τους ψαλμούς του Δαβίδ. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά και τα μάζευε κοντά του λέγοντάς τους ιστορίες. Εδώ στη φωτογραφία είναι πάνω από 100 ετών (ισως 104 ή 105). Πέθανε σε γηροκομείο 107 ετών.
Δύο χρόνια πριν τον θάνατό του σκυφτός αλλά υγιής με πήρε παράμερα και μου λέει με συγκίνηση: "Νίκο παιδί μου φεύγω για το μεγάλο ταξίδι. Να με θυμάσαι στις προσευχές σου για να συχωρεθώ. Πολύ σας αγάπησα παιδί μου όλους". Για μένα και άλλους ήταν πάντα "ο παππούς ο Βασίλης". Ευχαριστώ τον Οδυσσέα Νάθενα που με τη φωτογραφία του μου έδωσε την ευκαιρία να τον θυμηθώ».
Το κείμενο είναι του Νίκου Γιγουρτάκη και η φωτογραφία του Οδυσσέα Νάθενα
