Υπάρχουν άπειρα αναπάντητα ερωτήματα γύρω από τη ζωή και γενικότερα την ύπαρξη μας. Δύο ερωτήματα όμως με «βασανίζουν» από τη παιδική μου ηλικία, αδυνατώντας να δώσω κάποια πειστική απάντηση στον εαυτό μου, για τον λόγο που συμβαίνουν
Το πρώτο αφορά το κάπνισμα. Γιατί κάποιος να πληρώνει για να κάνει κακό στον ίδιο; Ας δεχτώ ότι είναι ένας τρόπος καταπολέμησης της πίεσης ή του άγχους αλλά και πάλι δεν βγάζει κάποιο νόημα η συγκεκριμένη απάντηση.
Το δεύτερο (και ο λόγος που γράφεται αυτό το κείμενο), είναι η επικίνδυνη οδήγηση, και δυστυχώς στην Κρήτη έχουμε «μπόλικη» από αυτή.
Βλέποντας το βίντεο που έγινε "viral", με τον οδηγό να πηγαίνει αντίθετα στον ΒΟΑΚ, αρκετές σκέψεις έρχονται στο μυαλό, όμως η οργή κυριαρχεί. Βρισκόμαστε σε ένα τόπο όπου οικογένειες «ξεκληρίζονται» σε μια στιγμή και παρόλα αυτά δεν παίρνουμε το μάθημα μας. Ήδη μετράμε 10 νεκρούς από την αρχή του χρόνου και βρισκόμαστε μόνο, στα μέσα Φλεβάρη. Καθημερινά διαβάζουμε για ατυχήματα στον δρόμο, τροχαία που στερούν ζωές και όμως το φαινόμενο δεν μειώνεται.
Ναι, φταίνε οι τραγικοί δρόμοι, ναι, φταίνε οι πολιτικοί φορείς(που εκλέγουμε με την ψήφο μας) που αμελούν του θέματος. Αλλά φταίμε και εμείς. Ποιος ο λόγος να τρέξεις σε ένα δρόμο που γνωρίζεις ότι είναι ακατάλληλος; Ποιος ο λόγος να κάνεις την μαγκιά σου οδηγώντας ένα απλό, συμβατικό αυτοκίνητο; Δεν είσαι οδηγός της Formula 1 ή του WRC. Το μόνο που κερδίζεις είναι να φτάσεις κανένα τέταρτο νωρίτερα στον προορισμό σου, ενώ παράλληλα οι πιθανότητες για κάποιο ατύχημα, έχουν αυξηθεί δραματικά.
Το πιο περίεργο πάντως από όλα, είναι πως ούτε ο φόβος δεν λειτουργεί αποτρεπτικά. Οδηγώντας σε δρόμους της Κρήτης εύκολα μπορείς να καταλάβεις, κοιτώντας δεξιά και αριστερά ότι αρκετοί έχουν χάσει τη ζωή τους σ'αυτόν, όπως επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε διαβάσει «μακάβρια» κείμενα με δυστυχήματα, παρόλα αυτά ακόμη συμβαίνουν. Και εδώ γεννιέται η εξής απορία: αφού δεν μπορεί η δύναμη της εικόνας να μας βάλει μυαλό, τι μπορεί; Καταλήγω ότι η σωστή απάντηση είναι τα χρήματα και να έχουμε συνεχώς ένα «μπαμπούλα» πάνω από το κεφάλι μας.
Θέλω να αναφέρω κλείνοντας μια «ατάκα» που μου είπε κάποτε, ο πρώην οδηγός αγώνων, Αναστάσιος Μαρκουΐζος, γνωστός ως Ιαβέρης σε μια συνομιλία μας. «Ο Έλληνας πονάει την τσέπη του, εκεί πρέπει να το χτυπήσεις». Μια απλοϊκή φράση, που όμως δυστυχώς κρύβει όλη την αλήθεια και δείχνει το πρόσωπο της κοινωνίας μας. Από τη στιγμή που δεν λειτουργούν αποτρεπτικά ο φόβος και οι εικόνες που βλέπουμε από ατυχήματα, ίσως η μόνη λύση για ώστε να μειωθούν τα δυστυχήματα στην άσφαλτο, είναι να έχουμε συνεχώς ένα «μπαμπούλα» πάνω από το κεφάλι μας, έτοιμο να τιμωρήσει με μεγάλο χρηματικό πρόστιμο την κάθε παράβαση μας.
