Ευχάριστα μας εξέπληξε πάλι ο σεβαστός κ. Γιώργος Κοκολάκης, επίτιμος αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με το νέο εκδοτικό-ποιητικό του ανθολόγιο που έχει τον τίτλο «Καθημερινά και Βιαννίτικα».
Είναι το 2ο μέρος μιας ποιητικής ανθολογίας, στην οποία συμπεριλαμβάνονται παλιά και νέα ποιητικά αποστάγματα του κ. Κοκολάκη. Είναι γνωστό-γνωστότατο, ότι ο εν λόγω είναι πολυπροικισμένος, τόσο γιατί το λεκτικό του οπλοστάσιο είναι πλήρες, αλλά και γιατί, είναι σπουδαίος ποιητικός τεχνίτης. Ωστόσο μια άλλη-εξαιρετική-πτυχή της ποιητικής έκφρασης του κ. Κοκολάκη, αφορά στις ατέλειωτες αναφορές του στο γενέθλειο τόπο, στους ανθρώπους του, τα τοπωνύμια και τα αξιοθέατά του.
Ο κ. Κοκολάκης, μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών, θεωρητικά μόνον έφυγε από την Βιάννο. Γιατί, το μυαλό του, φτερουγίζει συνεχώς στο «Σκλαβό» και στο «Μαυρικό» στον «Καλέ» και στην «Αχλαδούρα», στη Μεσοστενιά και στην Αγιά Πελαγιά, το Πετρούνι, στο Σωρό και στην Πλάκα. Το ποίημα που ακολουθεί, δείχνει ακριβώς αυτό, την αμέτρητη αγάπη του ποιητή προς τον τόπο όπου είδε το πρώτο φως, στον τόπο όπου έπαιξε τα πρώτα του παιγνίδια και εβίωσε τις πρώτες εφηβικές ανησυχίες, αλλά και την συνεχή επιστροφή του. Στο εν λόγω ποίημα έχει μια εξαιρετική ποιητική συνομιλία με τον ήλιο:
Ήλιε μου, όταν έρχεσαι απ’ την ανατολή,
φέρνεις τη μέρα κι έχει φως απ’ το πρωί ως το βράδυ.
Ενώ, σαν φεύγεις γέρνοντας στη δύση τη θολή,
αφήνεις πάντα πίσω σου της νύχτας το σκοτάδι
Ήλιε, σαν φεύγεις απ’ εδώ και χάνεσαι, πού πας;
Ποια μέρη ανυπομονείς, να δεις και ποιους ανθρώπους;
Τη ζωογόνο λάμψη σου σ’ αρέσει να σκορπάς,
σε όσους τη χρειάζονται, σ’ όλους της γης τους τόπους
Στη Βιάννο βγαίνεις το πρωί απ’ την Καβαλαρά,
κι αρχίζεις το σκαρφάλωμα στου ουρανού τη σκάλα,
κι ύστερα παιγνιδίζοντας τελείως χαλαρά,
βουλιάζεις το απόβραδο πίσω από την Τροχάλα!
Κάθε φορά που σε θωρώ στο θόλο τ’ ουρανού,
ιδίως στο χειμερινό το μεσουράνημά σου,
να σταματούσες λίγο εκεί, μου έρχεται στο νου,
για ν’ απολαύσω το ζεστό το φεγγοβόλημά σου
Αντίθετα, στο γέρμα σου το καλοκαιρινό,
ήλιε μου σε παρακαλώ, ακόμη λίγο στάσου,
μετά τ’ απομεσήμερο και προς το δειλινό,
για να θαυμάσω τ’ όμορφο το ηλιοβασίλεμά σου
Ήλιε, πηγή αστείρευτη σε λάμψη και σε φως,
από τα βάθη της ψυχής παράκληση σου κάνω,
εσύ που είσαι όλης της γης ο μέγας χορηγός,
να δίδεις πέρα απ’ το φως και φώτιση στη Βιάννο
Απ’ την Αθήνα ήλιε μου, που σε παρατηρώ,
να κάνεις με τα σύννεφα τα παιγνιδίσματά σου,
να ’μουν στης Βίγλας την κορφή απόψε λαχταρώ,
να δω στον Κερατόκαμπο το ηλιοβασίλεμά σου.
Επιλέξαμε να σας κοινωνήσουμε με ένα ακόμη ποιητικό δημιούργημα του κ. Κοκολάκη, το οποίο εκτός από το πλήθος των συναισθημάτων, μας προσγειώνει στην απόλυτη πραγματικότητα. Ο κ. Κοκολάκης, ο οποίος σε ό,τι αφορά τη Βιάννο, ως προελέχθη, διακατέχεται από ατέρμονη συναισθηματική παλίρροια, στο εν λόγω ποίημα, απεκδύεται του συναισθηματισμού του και βλέπει ψυχρά και ρεαλιστικά το επέκεινα της ζωής. Τίτλος του ποιήματος «Το κοιμητήριο»…
