«Η απουσία του χρόνου είναι η αιωνιότητα κλεισμένη σε λίγες προνομιούχες στιγμές, που μας δίνουν η ποίηση, η ασωτία, ο έρωτας και το όνειρο, όπου υπάρχει μια ασύλληπτη διαστολή στις αισθήσεις μας που μες στην ευτυχία του παροξυσμού της χάνεται η αίσθηση του χρόνου. Τα δευτερόλεπτα γίνονται αιώνες, όπως απέδειξε με τις θεωρίες της σχετικότητας ο Αϊνστάιν».
Τα λόγια αυτά ανήκουν σ’ έναν σπουδαίο της ποίησης, τον Μανόλη Πρατικάκη.
Παρήλθαν ακριβώς 20 χρόνια από τη στιγμή που ένα κλικ της φωτογραφικής μου μηχανής, «πάγωσε» το χρόνο! Η φωτογραφία αυτή, όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι «κενή χρόνου»! Ήταν Κυριακή των Βαΐων και καθόμαστε σ’ ένα στέκι της Βιάννου που είχε βραχεία διάρκεια ζωής… Ήταν εκεί, όπου σήμερα στεγάζεται το κομμωτήριο της κ. Μαρίας Πνευματικάκη-Λουλάκη.
Προ-μεσημεριάτικη ρακή συνοδευόμενη από αγκινάρα με μπόλικο λεμόνι, χλωροκούκια και βιαννίτικες ελιές! Τέσσερις εκλεκτοί Βιαννίτες κι εγώ…
Δυστυχώς έχουν μισέψει όλοι κι μ’ άφησαν ολομόναχο σε καιρούς χαλεπούς… Τέσσερις Βιαννίτες που όσο πούσι κι αν πέσει, είναι εξαιρετικά ευδιάκριτες οι μορφές τους. Είναι αυτό που λέμε: Φυσιογνωμίες!
Από αριστερά: Νίκος Μαυρογένης, μέγας ατακαδόρος και προκλητικά ειλικρινής άνθρωπος. Γιώργης Παπαδημητράκης (Χαρκιάς), ένας καλλιτέχνης του σίδερου! Μαθιός Κοτσιφάκης: Αξεπέραστος χιουμορίστας και ατακαδόρος! Σάββας Πετράκης: ο πολυπροικισμένος παιδικός φίλος που (δυστυχώς) ήταν βιαστικός σε όλα!
Έφυγε σαν χθες μια ίδια συννεφιασμένη και κρύα ημέρα ενός σκληρού Απρίλη του 2012…
