Λέγεται από πολλούς, ότι η σημερινή εικόνα της Ελληνικής κοινωνίας, ντροπιάζει την ιστορία της χώρας.
Εγώ θα πω ότι η σημερινή εικόνα της Ελληνικής κοινωνίας, ίσως και να είναι η ιστορία της χώρας. Είναι λογικό όταν μιλάμε για τον εαυτό μας σε παρελθόντα χρόνο, να αποφεύγουμε τα κακώς κείμενα. Όμως η ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη κρίσεις που οδηγούσαν όχι απλά σε διαφωνίες, αλλά σε διχασμούς.
Μνημονεύουμε τις ένδοξες στιγμές όπου οι Έλληνες ενωμένοι, έχοντας ένα κοινό όραμα, πετύχαιναν πραγματικούς άθλους, ακριβώς γιατί πάντα, αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να λυθούν τα προβλήματα μας. Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε όμως σήμερα;
Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Για την ακρίβεια κινούμαστε ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τις μετεμφυλιακές κόντρες εντός της κοινωνίας να δίνουν και να παίρνουν.
Ο κοινωνικός διχασμός έχει βαθύνει όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία 30 χρόνια και συγκεκριμένα η κόντρα ανάμεσα στο λεγόμενο "προοδευτικό" με το λεγόμενο "συντηρητικό" κομμάτι της κοινωνίας.
Οι θάνατοι δύο νέων ανθρώπων, του Ζακ Κωστόπουλου και του Κωνσταντίνου Κατσίφα, έδειξαν με τον πιο άσχημο τρόπο τις συνέπειες του άτυπου πολέμου που μαίνεται. "Καλά να πάθει το π....ριό" και "πήγαινε γυρεύοντας το φασισταριό" ή "ήρωας ο Ζακ" και "εθνομάρτυρας ο Κωνσταντίνος" μέχρι τα "Εσείς σκοτώσατε τον Ζακ" και "Πέθανε για την Ελλάδα ο Κώστας".
Αυτά ήταν τα σχόλια που κυριαρχούσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απέναντι σε δύο νέα παιδιά που ως κοινωνία, αποτύχαμε με τις ζωές τους, αυτά βρήκαμε να πούμε. Για αυτοκριτική, ούτε λόγος. Για ότι συμβαίνει, φταίει το κράτος και ο μέσος Έλληνας, ο οποίος φυσικά δεν είμαστε εμείς.
Αν γινόταν ένα γκάλοπ αναγνώρισης και καταλογισμού ευθυνών, ίσως έβγαινε το εξωφρενικό συμπέρασμα ότι ο μέσος Έλληνας δεν εκτιμάει καθόλου τον "μέσο Έλληνα" και ότι ο μέσος Έλληνας ίσως δεν θεωρεί καν τον εαυτό του "μέσο Έλληνα".
Δυστυχώς την τάση αυτών των κομματιών(και όχι ολόκληρης) της κοινωνίας, να φαγωθούν μεταξύ τους, όχι απλά συντηρούν αλλά εκμεταλεύονται μάλιστα τα διαδικτυακά μέσα, τα οποία υπερ-προβάλλουν θέματα που προκαλούν κοινωνικό κανιβαλισμό.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο ντόρος γύρω απ' το όνομα αθλητικό-οπαδικού παρουσιαστή, ο οποίος άστοχα αποκάλεσε "πίθηκο" τον αντίπαλο της ομάδας του, μπασκετμπολίστα, Θανάση Αντετοκούνμπο και σε κλάσματα δευτερολέπτου του κολλήθηκε η ταμπέλα "φασίστας-ρατσιστής", ενώ για το ζήτημα τοποθετήθηκε Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ φορώντας τη φανέλα του παίκτη με το εθνόσημο.
Δε χωράει συζήτηση για το πόσο άστοχος ήταν ο χαρακτηρισμός, πράγμα που παραδέχτηκε ο εν λόγω παρουσιαστής και απολογούμενος εξήγησε ότι αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο πανηγύριζε ο παίκτης. Δεν μπορούμε δε να ξεχάσουμε, ότι ο συγκεκριμένος παρουσιαστής, μόλις πριν ένα χρόνο, χαρακτηρίστηκε "αντιφασίστας" επειδή αρνήθηκε να συνομιλήσει στον αέρα με ακροατή που επευφημούσε το κίνημα της 21ης Απριλίου. Τόση κοινωνική αμνησία. Σηκώνει πολλή κουβέντα το πως αυτός ο άνθρωπος έχει δημόσιο λόγο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μας δίνεται το δικαίωμα να τον στήσουμε στα 5 μέτρα.
Αναζητώντας την αιτία της δύσκολης κατάστασης που αντιμετωπίζουμε όλοι, έχουμε δώσει τόσο χώρο στο μίσος μας, που δεν έχουμε αφήσει τίποτα για τα όνειρα. Και ίσως λέγεται ότι χρειαζόμαστε μια νέα ιδέα για να πιαστούμε, όμως αυτό δεν ισχύει. Οι ιδέες έχουν ακουστεί. Όλες. Αυτό που μας λείπει είναι το παράδειγμα. Αντί να φλυαρούμε και να κουνάμε το δάκτυλο, να κρατήσουμε χαρακτήρα σ'αυτή την πολύ άσχημη περίοδο.
Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε δεν έχει αριστερές και δεξιές στροφές, αλλά μια μεγάλη ανηφόρα. Κι όσο δύσκολες κι αν είναι οι ανηφόρες, ξέρουμε ότι είναι οι μόνες που οδηγούν ψηλά.
