Υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται με τον τόπο που ζουν. Όταν οι Βιαννίτες μιλούμε για Κερατόκαμπο, οι συνειρμοί γίνονται με νοητικούς αυτοματισμούς: Κερατόκαμπος-Μαγατζέδες-Νικήτας-Κοκόλας!
Κερατόκαμπος είναι ο άγιος τόπος που νοτίζεται αενάως από το Λιβυκό Πέλαγος (έτσι θα συνεχίσω να το λέω σε πείσμα των εθνικο-μπατριωτών). Μαγατζέδες είναι ο γεωμετρικός τόπος της συνάντησης.
Νικήτας και Κοκόλας, είναι τα αδέρφια που ταύτισαν την ύπαρξή τους με τον Κερατόκαμπο και τους Μαγατζέδες. «Στου Νικήτα» και «στου Κοκόλα», είναι τα αδερφικά στέκια που γευτήκαμε τις αξεπέραστες χαρές της συνάντησης με φίλους και γνωστούς.
Ο Κοκόλας, ήταν βιαστικός και πριν ένα χρόνο μίσεψε… Έμεινε ο Νικήτας, που μετρά 95 Οκτώβρηδες!
Εκεί, σ’ αυτό το άγιο τραπεζάκι, σιμά στο περιγιάλι μας, τον βρήκα και στη χθεσινή μου βόλτα. Κάθισα μαζί του και απόλαυσα τον καφέ που με κέρασε. Δεν θυμάμαι πού διάβασα πως, τα γεράματα είναι η παιδική ηλικία της αιωνιότητας… Ο Νικήτας είναι πια ο τελευταίος των τελευταίων του Κερατόκαμπου.
Εκτός από τα 95 του χρόνια, κουβαλεί και τις μνήμες όλων των υπολοίπων που μίσεψαν. Για τούτο και τα γεράματά του είναι το αναστάσιμο απολυτίκιο των απόντων. Χωρίς καμιά διάθεση υπερβολών, εκείνο το απογευματινό μας καφεδάκι ήταν πολλών καρατιών χρυσάφι…
Y.Γ. Θερμές ευχαριστίες στον εγγονό Νικήτα Γ. Κοκολάκη για τα φωτογραφικά του θησαυρίσματα.
