Ανάγκη το χω...
Από τσι πέτρινους καιρούς, οπίσω, οι πληγές δεν εκλείνανε...
Σα τούτο - νε το καιρό ήτανε...
Χριστούγεννα σιμώνανε...
Να ρθει ο Χριστός, να μιλήσει για Αγάπη,Ταπεινότη, για Συχώριο, να Σταυρωθεί και ν Αναστηθεί ύστερα...
Κι εμείς, τρία κοπελάκια στο μετόχι...
Λαχτάρα να βγούμε στο χωριό...
Να δούμε κι άλλα κοπέλια, τη "κουφή γιαγιά", να παίξομε κι εγώ... να πάω να δω το μπάρμπα - παππού Θανάση...
Πράμα δεν ένιωσα στη ζωή μου να μου λείπει...
Ότι θέλαμε ο Αγιασμένος ο Κύρης μου, επάλευε να μας το 'χει...
Έστω κι από λίγο...
Κι η Αγιασμένη η Μάνα μου να μας έχει καθαρούς, μαγερεμένους, στοργικά αγκαλιασμένους...
Μα... Το παράπονο μου δε το κατέχανε...
Δε τως το 'πα ποτέ...
Ένα αδερφό ήθελα κι ένα.... Παππού!!!
Η μοίρα και οι Γερμανοί δε μου κάμανε τη χάρη...
Κι εγώ... ομολογώ πως εζήλευα τ άλλα κοπέλια, που είχανε "παππού"...
Πέντε κοπέλια είχε ο προπάππους μου...
Τρεις γιούς και μια θυγατέρα....
Τσι δυο, το παππού μου και το μπάρμπα μου το Κωστή, τς εκτελέσανε μαζί του, το '43...
Ο μπάρμπα Νικολής κι ο μπάρμπα Θανάσης 'πομείνανε να συνεχίσουνε τη γενιά και να στηρίξουνε τα ορφανά του παππού μου...
Το Κύρη μου και τα 4 αδέρφια του...
Παρ όλο που ο μπάρμπα Θανάσης, είχε κι αυτός 5 κοπέλια από δυο γάμους, (4 θυγατέρες και 1 γυιο) ποτέ δε μας εξεχώρισε από τα παιδιά του...
Σαν να χε δώσει όρκο, εκειά που 'βάνε τη κόρη του την Ευγενία και το γαμπρό του το Μάρκο, να χει και το Κύρη και τη Μάνα μου...
Κι όπου είχε τα εγγόνια του, είχε κι εμάς...
Κι εμείς... (τα δεύτερο-ξαδέφια) δεν είχαμε πράμα να μοιράσουμε μόνο...
Τον Παππού!!!!
-"Κάτσε μωρέ... Αφού ήτανε αδερφός του παππού μου... Είναι Παππούς μου!!!! "...
(Και δεν εσήκωνε αντίρρηση η κουβέντα μου)
Καλή γειτονιά με το θείο το Μάρκο και τη θεία την Ευγενία....
Κοντά τα μετόχια μας, αγαπημένοι συγγενείς με τσι γονέους μου...
Κι ο μπάρμπα - παππούς Θανάσης....
Το αρνί, στα δυο το μοίραζε...
Μισό μισό του γαμπρού του και του κυρού μου...
-"Να το φάνε τα κοπέλια"...
Δυο μυζήθρες... μια σ' εμάς, μια στη κόρη και τα "κανονικά" του εγγόνια...
Άντρας κοζαλής, βρακοφώρος, βοσκός στο επάγγελμα, περίσσα φιλότιμος, πολύπαθος ΆΘΡΩΠΟΣ!!!!
Οι μάντρες και τα όρη, τονε καταλύσανε...
Στη παιδική μου φαντασία, μια φορά, ήμουνε λέει... κάτοικος Αθηνών...
Εγέλασε ο μακαρίτης και μ είπε...
"Ψευτογιώργη"...
Τ άρεσε να με πειράζει....
-"Να, πάρε, ορίστε... Φάτο!!"...
Εντολή που δεν εσήκωνε αντίρρηση, όταν μια φορά, έβαλε τη θειά Κυριακή, τη δεύτερη γυναίκα του, να καθαρίσει ένα μήλο...
Και μου το τάϊσε σα να μουνε ένα από τ αρνάκια τση μάντρας του... Και μάλιστα, το ποιο κανακεμένο του...
Γέρος, κατάκοιτος τα Χριστούγεννα εκείνα που τον είδα τελευταία φορά...
-"Παππού... Ίντα κάνεις;"....
-"Επαέ... Κοίτωμαι"....
Να δεις... Που πάντα θα μου λείπει...
Μα μόνο η μορφή του... Γιατί...
Όλα του τα χαρίσματα, τα κοπέλια του και τα εγγόνια του, τα χουνε κληρονομιά παρμένα...
Κι οπροχθές που σμίξαμε με το Μιχάλη, τον έγγονα του... Μου το επιβεβαίωσε...
