Ο Ισαάκ Νεύτων ήταν μόλις 20 ετών όταν η Μεγάλη Πανώλη χτύπησε το Λονδίνο. Εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμα αποκτήσει τον τίτλο του «Sir» ούτε φορούσε τη μεγάλη, επίσημη περούκα με την οποία τον ξέρουμε εμείς σήμερα. Ήταν ένας απλός φοιτητής στο Trinity College στο Πανεπιστήμιο του Cambridge.
Θα έπρεπε να περάσουν 200 χρόνια από τότε για να ανακαλυφθούν τα βακτήρια που προξενούσαν την πανώλη αλλά ακόμα και στην εποχή του Νεύτωνα, όταν ακόμα οι άνθρωποι δεν γνώριζαν τι ακριβώς την προκαλεί εφάρμοζαν ό,τι και εμείς σήμερα για να την αποφύγουν: έμπαιναν σε καραντίνα.
Βρισκόμαστε στο 1665. Και όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα έτσι και τότε οι αρχές της εποχής, στη Βρετανία, αποφάσισαν να εφαρμόσουν το μέτρο της καραντίνας.
Έτσι λοιπόν, το πανεπιστήμιο του Cambridge έκλεισε και έστειλε τους φοιτητές του στα σπίτια τους για να συνεχίσουν εκεί το διάβασμά τους.
Για τον Νεύτωνα σπίτι ήταν το Woolsthorpe Manor σε μια περιοχή έξω από το Κέμπριτζ.
Χωρίς τους καθηγητές του να τον καθοδηγούν σε συγκεκριμένα μονοπάτια, ο Νεύτων «άνθισε», πολύ αργότερα θα χαρακτήριζε τη χρονιά που πέρασε στο σπίτι του σε καραντίνα ως annus mirabilis, «Χρονιά των Θαυμάτων».
Καταρχάς, συνέχισε να εργάζεται πάνω στα μαθηματικά προβλήματα με τα οποία είχε αρχίσει να καταπιάνεται στο Κέμπριτζ. Ό,τι έγραψε ήταν ένα πρώιμος διαφορικός λογισμός.
Μετά, προμηθεύτηκε τα πρώτα του πρίσματα και άρχισε να πειραματίζεται με αυτά στο υπνοδωμάτιό του. Μάλιστα άνοιξε στα παντζούρια του δωματίου του μια τρύπα τόσο μικρή ώστε να μπαίνει μόνο μια αχτίδα φωτός. Έτσι, έκανε τα πρώτα του πειράματα στα οποία αργότερα βασίστηκε η θεωρία της Οπτικής και της ανάλυσης του φωτός.
Και έξω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου του στο Woolsthorpe βρισκόταν μια μηλιά. Ναι! Η ΜΗΛΙΑ.
Ο θρύλος που μεταφέρει η Washington Post, θέλει να συνέλαβε τη θεωρία της Βαρύτητας ενώ καθόταν κάτω από τη μηλιά στον κήπο του σπιτιού του και ένα μήλο έπεσε στο κεφάλι του. Η ιστορία αυτή είναι κατασκευασμένη όμως, σύμφωνα με το βοηθό του John Conduitt υπάρχουν σε αυτή ψήγματα αλήθειας:
«Καθώς περιφερόταν στον κήπο σκεφτόταν ότι η ίδια δύναμη βαρύτητας που έκανε ένα μήλο να πέσει στο έδαφος από το δέντρο δεν πρέπει να περιορίζεται σ'ενα συγκεκριμένο σημείο απόστασης από τη Γη. "Γιατί η βαρύτητα να μην επιδρά σε μια απόσταση μέχρι τη Σελήνη;,αναρωτήθηκε».
Στο Λονδίνο, από το 1665 έως το 1666, σε μια μόλις χρονιά, το 1/4 του πληθυσμού πέθανε από την πανώλη. Ο Νεύτων επέστρεψε στο Κέμπριτζ το 1667 με τις θεωρίες του υπό μάλης. Μέσα σε έξι μήνες έγινε εταίρος (fellow) και δύο χρόνια αργότερα καθηγητής.
Έτσι λοιπόν, ας δούμε τα θετικά στην καραντίνα. Έχοντας το χρόνο να σκεφτεί εκτός του προγράμματός του ο Νεύτων δοκίμασε πράγματα που άλλαξαν τη ζωή του και τη δική μας κατ'επέκταση και σήμερα κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός ότι όλα αυτά τα σκέφτηκε κλεισμένος, αναγκαστικά, στο δωμάτιό του και φορώντας τις πιτζάμες του.
