Λίγα ήταν τα σπίτια της Κρήτης του Μεσοπολέμου που δεν είχαν στα ερμάριά τους το μνημειώδες έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου «Ο Ερωτόκριτος».
Δεν ήταν επίσης λίγοι εκείνοι που εγνώριζαν απ’ έξω κι ανακατωτά τους καημούς του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας και τους τραγουδούσαν σε κάθε περίσταση.
Τέσσερεις τόσους αιώνες μετά την συγγραφή του από τον Στειακό ποιητή, ο Ερωτόκριτος συνεχίζει να συγκινεί. Ανέβηκε στα θεατρικά σανίδια, συμπεριλήφθηκε σε πολλούς δίσκους, ερμηνεύτηκε από πολλούς και σπουδαίους τραγουδιστές, και επιχειρήθηκε η μουσική του διασκευή από εξ’ ίσους μεγάλους συνθέτες.
Κοντολογίς, ο έρωτας του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, είτε είναι ποιητικό μυθιστόρημα είτε αληθινή ιστορία, που τόσο μαεστρικά μετέτρεψε σε ποίημα ο Κορνάρος, είναι μέσα στις καρδιές μας.
Ως εκ τούτων, αξίζουν πολλά «μπράβο» σε όποιον ή όποια είχε την φαεινή ιδέα να γραφτεί ένα από τα δέκα τόσες χιλιάδες δίστιχα του ποιήματος, στον τοίχο του σχολικού συγκροτήματος σ’ ένα ιστορικό κτίριο που για πολλά χρόνια στέγασε την Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου:
«Φτωχή φτωχόν αγάπησε, και πόνο δεν εγρίκα,
μα φτωχικά επεράσασι, τον Πόθον εχαρήκα»…
Ωστόσο, για κάποιο λόγο σβήστηκε το τέλος του ποιήματος. Και το ανακύπτον ερώτημα είναι: Πόσο δύσκολο άραγε να αποκατασταθεί η ασχήμια;
Ελπίζουμε η αναφορά μας αυτή να συντελέσει, ώστε είτε από την διεύθυνση του σχολείου, είτε από τους Συλλόγους Γονέων, να ληφθεί η πρωτοβουλία και να δοθεί η πρέπουσα λύση…
