Μέσα από πολλά μικρά καθημερινά πράγματα μπορείς να διακρίνεις τον καθρέπτη της κοινωνίας που ζούμε. Από την οδήγηση μας και τα σχόλια στα social media, μέχρι τον 17χρονο που πλάκωσε στο ξύλο τον λυκειάρχη του στο Ηράκλειο.
Δε νομίζω ότι βλέποντας αυτή την είδηση να έπαθε κάποιος σοκ. Έχουμε ξαναδιαβάσει πριν από μερικούς μήνες για αντίστοιχο περιστατικό που είχε γίνει στα Χανιά, με την εξής μικρή διαφορά όμως, το θύμα ήταν και πάλι εκπαιδευτικός και ο θύτης ήταν γονέας. Δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο από τα δύο, όμως αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως δεν έχουν ουσιαστική διαφορά.
Η βία είναι βία ανεξάρτητα από την ηλικία ή την ιδιότητα του καθενός. Και δυστυχώς είμαστε μια κοινωνία που η βία κυριαρχεί και κυριαρχεί και στα σχολεία. Δεν είναι τυχαίο που το Bullying υπάρχει, παρά τις σημαντικές προσπάθειες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια ώστε να καταπολεμηθεί.
Και εδώ είναι που πολλές φορές αναρωτιέμαι, είναι πρόβλημα του σχολείου και της παιδείας γενικότερα που δεν έχει καταπολεμήσει τη βία ή για αυτό ευθύνονται ο περίγυρος κάθε παιδιού και ειδικότερα οι γονείς; Αυτό το δίλλημα μου θυμίζει ώρες-ώρες το «έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό τη κότα;».
Αν και σίγουρα στο ερώτημα γύρω από τη βία νιώθω ότι έχω πιο σίγουρη απάντηση να δώσω.
Θεωρώ ότι πρωτίστως φταίει η παιδεία που λαμβάνει κάποιος μέσα από το σπίτι του. Οι εικόνες που μεγαλώνει και ο τρόπος που του μαθαίνουν οι γονείς του να χειρίζεται τις καταστάσεις.
Τις λεπτομέρειες για το περιστατικό με τον 17χρονο δεν τις γνωρίζω. Μπορεί το παιδί όντως να άκουσε κάτι βαρύ ή να το αδίκησαν, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω, όμως και δίκαιο να είχε το έχασε από τη στιγμή που σήκωσε το χέρι του.
Αλίμονο αν στη κοινωνία που ζούμε κάθε φορά που κάτι θεωρούμε ότι μας αδικεί ή μας προσβάλει, σηκώναμε χέρι, οι δρόμοι θα είχαν μετατραπεί σε ρινγκ.
Πέρα όμως από το συγκεκριμένο περιστατικό και για να μη το στοχοποιούμε, αυτό που θέλω να πω είναι ότι με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις. Ο κάθε 12χρονος ή 15χρονος που σηκώνει χέρι, για να το κάνει από κάπου έχει πάρει ένα «πράσινο φως».
Είτε βλέποντας παρόμοια σκηνικά στο σπίτι του, είτε επειδή του είπαν «έτσι θα λύνεις τα προβλήματα σου», είτε γιατί δεν έκατσαν ποτέ να του πουν είναι «λάθος όλο αυτό που κάνεις».
Έτσι δημιουργείται ένα φαύλος κύκλος με τη βία να έχει αποκτήσει τη θέση της στη κοινωνία, όπως ήταν επόμενο, καθώς τα σχολεία είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτης της και είμαι απόλυτα βέβαιος πως θα αργήσουμε να την δούμε να «φεύγει».
