Πριν κάποια χρόνια τέτοιες μέρες, βρέθηκα στην πανέμορφη Σέριφο, όπου θα περνούσαμε το Πάσχα, φιλοξενούμενοι αγαπημένων φίλων. Την Μεγαλοβδομάδα η σύζυγος θα μαγείρευε ένα καθαρά κρητικό φαγητό: Χλωροκούκια με χοχλιούς!!! Πρωί πρωί παίρνω την εντολή να πάω στο μανάβη και να αγοράσω μάραθο. Η εντολή ήταν κάτι σαν τελεσίγραφο πριν την... εκτέλεση!
Όταν είπα στον μανάβη "τι θέλω" γέλασε απ’ την καρδιά του! Κοιτάζομαι κι αναρωτιέμαι: "Λες να έχω φορέσει ανάποδα το πουκάμισο"; Φυσικά το είχα φορέσει κανονικά. Ο μανάβης διέγνωσε την αμηχανία μου και έσπευσε να με καθοδηγήσει: "Μόλις βγείτε έξω κύριε μπορείτε να μαζέψετε όσο μάραθο θέλετε"!!! Πράγματι, σε ελάχιστο χρόνο επέστρεψα σπίτι κρατώντας μια μασχάλη μάραθα!!! Όταν το βράδυ τρώγαμε στην ταβέρνα τους απίστευτης νοστιμιάς μαραθοκεφτέδες, κατάλαβα ότι μάραθος και Σέριφος είναι στενοί συγγενείς...
Την όμορφη αυτή ιστορία ανακάλεσα σήμερα στη μνήμη μου, καθώς βρισκόμουν σε μια πανέμορφη περιοχή, στην Μάρθα Βιάννου, στης οποίας (περιοχής) τη χλωρίδα, κυρίαρχο στοιχείο είναι ο μάραθος!
Πήρα το δρόμο προς τον Άγιο Γιάννη, στο Τσικαλούδι... Ο Άη Γιάννης είναι ένα μπαλκόνι κάπου στα εξακόσια τόσα μέτρα, απ’ όπου μπορείς να δεις ευδιάκριτα "ποιος" κλαδεύει τα δέντρα του στην ανατολική Μεσσαρά και "ποιος" σκάβει στο περιβόλι στη Λαγούτα!!! Για τον Άη Γιάννη όμως θα μιλήσουμε σε άλλο σημείωμα.
Μόλις κατηφόρισα, και λίγο πριν συναντήσω το πρώτο ρυάκι... το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε και το ’ριξα στον ποδαρόδρομο. Μοσχοβολιές κι ευωδιάματα, που η φύση σε κερνά δίχως να σε ρωτήσει... Παίρνω τον πρώτο δρόμο αριστερά (στοιχειωμένη κατεύθυνση!) και ένας περίεργος διάλογος με αναγκάζει να εστιάσω την ακοή... καθώς ακούγεται μουσική! Πρόσκαιρα νόμισα πως κάποιος από τους προκομμένους και εργατικούς Μαρθιανούς εργάζεται και ταυτόχρονα ακούει ραδιόφωνο. Πλησιάζω με προσοχή. Ο διάλογος τώρα είναι πιο ευδιάκριτος, αλλά συμπέρασμα δεν βγαίνει... Ώσπου φτάνω σ’ ένα σημείο που πλέον διαπιστώνω το καταπληκτικό: Το ραδιόφωνο είναι ένα ρυάκι!!! Το κελαρύζον ύδωρ κατέρχεται άδοντας, εν χορδαίς και οργάνοις, κάνοντας καντάδα στην εμορφιά της Άνοιξης! Οι χορδές και τα όργανα είναι τα διάφορα διαζώματα από τα οποία κατακρημνίζεται! Διαλέγω τον πέτρινο θρόνο μου και κάθομαι να απολαύσω το τραγούδι του νερού! Ωστόσο η πανδαισία έχει πολλούς μουσικούς: Πρώτο βιολί τα κοτσύφια που με το χαρακτηριστικό τους κελάηδισμα μολογούν την ερωτική τους μέθη! Το ίδιο συμβαίνει και με τα γαρδέλια, ενώ, τον έρωτά της τραγουδεί και μια πέρδικα. Αίφνης σκιάζομαι ψηλά σε μια βελανιδιά να εποπτεύει με σαφέστατους στόχους ένα τεράστιο λαγουδογέρακο! Αρχοντική παρουσία στην ορνιθοπανίδα της Κρήτης. Θυμήθηκα την εξαίσια μαντινάδα της Λαυρεντίας Μπερνιδάκη: Πέρδικα του καλοκαιριού
μην κατεβείς στα ρυάκια
γιατί σε τριγυρίζουνε
πολλώ λογιώ γεράκια!!!
Ακολουθώ το ρυάκι κατά την συνταγή του αείμνηστου Νταντάλα. Δηλαδή, ανάποδα! Ώπα! Αυτό που βλέπουν τα μάτια μου είναι απίστευτο! Ούτε στην σαβάνα να ήμουν! Στον κορμό ενός μάραθου κάθεται μια ευμεγέθης ακρίδα, όταν μια εξ’ ίσου ευμεγέθης σαύρα εφορμά με άγριες διαθέσεις! Είναι προφανές πως για αρκετή ώρα η σαύρα λιμπίζονταν τον εξαιρετικό μεζέ και ζύγιαζε τις δυνάμεις για το "πότε" ήταν η κατάλληλη στιγμή της εφόρμησης. Ακινητοποιούμαι, γιατί θέλω να δω την κατάληξη της μάχης! Η ακρίδα έχει γαντζωθεί και δεν παραιτείται από την άμυνά της. Είπα άμυνα, γιατί το όπλο της, που είναι τα πίσω πόδια και τα φτερά της είναι αχρηστευμένα, αφού ένα μέρος τους βρίσκονται ήδη στα σαγόνια του ερπετού. Απίστευτη μάχη, που δείχνει τον αδυσώπητο αγώνα για την επιβίωση των ειδών.
Είμαι αρκετά σοκαρισμένος από την εξέλιξη της μάχης, καθώς διαπιστώνω τις αρχέγονες συνάφειες στις σχέσεις των μελών του ζωικού βασιλείου. Τα άλματα που έχει κάνει το ανθρώπινο είδος, δεν το έχουν απαλλάξει από τα δολοφονικά ένστικτα.
Σκεπτικός προχωρώ το ρυάκι και απολαμβάνω τις νότες του καθώς κελαρύζει... Ένα φρεσκοανθισμένο πλουμί (κρητικός έβενος) με ξεστρατίζει από τις κακές σκέψεις. Ένα πανέμορφο χνούδι, χρώματος κεραμιδί είναι απλωμένο σαν χλαμύδα πάνω στον κρητικό έβενο... Παραδίπλα του τα αδερφάκια του τώρα δέχονται τα ανοιξιάτικα σκιρτήματα και τα μπουμπουκάκια τους μόλις που ανοίγουν τα μάτια τους. Θέλουν να ανθίσουν, να επικονιαστούν και να καρπίσουν!
Για όσους δεν γνωρίζουν, με το πλουμί, αυτό το καταπληκτικό αρωματικό πούπουλο, οι νοικοκυρές γέμιζαν κάθε καλοκαίρι τα μαξιλάρια τους, ανανεώνοντας το σε ετήσια βάση. Οι παλιότεροι που έχουν κοιμηθεί σ’ ένα τέτοιο μυρωδάτο μαξιλάρι από πλουμί ξέρουν πολύ καλά τι θα πει γλυκός ύπνος.
Μια συστάδα μυρτιάς απολαμβάνει το δικό της εαρινό έρωτα. Σ’ ένα μεγάλο μήκος του ρυακιού, μυρσίνες και βάτα σφιχταγκαλιάζονται. Η μυρτιά, το σύμβολο της ομορφιάς και της νεότητας, αφού εκεί κρύφτηκε η θεά Αφροδίτη όταν αναδύθηκε γυμνή από τη θάλασσα!
Πιο πάνω ο αλάδανος ή λάβδανο, έχει ήδη ανθίσει και το ιδιαίτερο άρωμά του σε συναρπάζει. Το ίδιο ιδιαίτερο είναι και το άρωμα της ακονιζάς, ενώ όπου κι αν κοιτάξεις βλέπεις διάφορα είδη ζουμπουλιών και άγριας ορχιδέας. Στο φινάλε αυτής της περιπλάνησης γίνομαι μάρτυρας της ανθρώπινης σκληρότητας. Ένας καλλιεργητής αποφάσισε να κάνει χημική καλλιέργεια και στους απόλυτα εαρινούς χρωματισμούς, ξαφνικά τα μάτια, αλλά και η ψυχή, βουρκώνουν από τον ξαφνικό-ομαδικό θάνατο της χλωρίδας. Αν και βιώνομε αυτήν πρωτοφανή πανδημία δεν ακούμε τα πάμπολλα μηνύματα της φύσης.
Κλείνω τα μάτια. Δεν μπορώ να βλέπω το θάνατο της χλωρίδας. Όχι μόνο γιατί λυπάμαι τα τόσα είδη που πεθαίνουν με τη γέννησή τους, αλλά γιατί ξέρω πως αυτές οι πρακτικές δρομολογούν και τον βίαιο και πανδημικό θάνατο του ανθρώπινου είδους.
Κλείνω τα μάτια... και αποστρέφω το πρόσωπο. Θέλω φεύγοντας να κυριαρχήσουν στον ψυχισμό μου οι τόσες ομορφιές που γεύτηκα. Στο κλείσιμο αυτής της νέας μου εαρινής εκδρομής, θέλω να κάνω την ακόλουθη επισήμανση: Μετά την έλευση του κορωναϊού, ολοένα και πυκνώνουν στις τηλεοράσεις τα διαφημιστικά σποτ της ασπιρίνης, του Depon και του Bisolvon, ενώ οσονούπω θα μας διαφημίζουν και τα ηρεμιστικά τους! Πιστέψτε με: Το καλύτερο παυσίπονο είναι μια βόλτα στη Φύση!!!
