Με αφορμή το τελευταίο κείμενο του Γιώργη Ραπτάκη με τίτλο "Επιστολή αποστέλλω...", γεννήθηκαν πολλές και διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου, τις οποίες θέλησα μέσα από αυτό το κείμενο να "ξεφορτωθώ".
Αρχικά γι'αυτό, ευθύνεται ο γραπτός λόγος του Γιώργη, ο οποίος έχει μια ιδιαιτερότητα. Ανάμεσα στα δισεκατομμύρια κείμενα που κυκλοφορούν κάθε μέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα περισσότερα των οποίων λόγω της εντατικοποίησης της ζωής της δουλειάς των ανθρώπων, είναι τυποποιημένα, ένα κείμενο του Γιώργη μπορείς να το ξεχωρίσεις, ακόμα και χωρίς να το υπογράφει.
Κι αυτό, διότι διαβάζοντας τα κείμενα του, νιώθεις ότι... τον ακούς. Γράφει ακριβώς όπως σκέφτεται και μιλάει. Χωρίς κλισεδούρες και τυποποιήσεις. Αυτή η αμεσότητα του λόγου του λοιπόν, μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη.
Πέρα από το πως τα είπε όμως, πρέπει να σταθούμε και στο τι είπε.
Διαβάζοντας το κείμενο, θυμάσαι ότι ο εργάτης απορριμματοφόρου, ο οδοκαθαριστής, η καθαρίστρια και όλα τα συναφή επαγγέλματα, είναι επαγγέλματα για τα οποία κάποιοι... ντρέπονται για την ύπαρξη τους! Δεν τους νοιάζει μάλιστα να τα χρησιμοποιήσουν σε παραδείγματα, για κάποιον/α που έχει αποτύχει στη ζωή του.
Με τεράστια δυσκολία προσπαθούμε να συνηθίσουμε(όχι με επιτυχία μέχρι στιγμής) ότι ο Άθεος, ο Χριστιανός και ο Μουσουλμάνος είναι βασικά... άνθρωποι, όπως και ο λευκός με τον κίτρινο και τον μαύρο, αλλά και ο ομοφυλόφιλος, με τον ετεροφυλόφιλο και τον αμφιφυλόφιλο. Ο κοινωνικός ρατσισμός όμως, είναι βαθιά ριζωμένος μέσα μας. Και δεν γίνεται να είσαι σε κάτι ρατσιστής, και σε κάτι άλλο να μην είσαι. Δεν γίνεται να θεωρείς σημαντικότερο τον γιατρό και τον δικηγόρο από τον οδοκαθαριστή. Πιο εξειδικευμένο, ναι μπορείς. Σημαντικότερο όχι.
Το κείμενο του Γιώργη, δεν αναφερόταν στην καθαριότητα. Αναφερόταν κυρίως στην καθαρότητα. Στην καθαρότητα της ψυχής. Οπότε μάλλον, ο Γιώργης πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ένας πολλώ λογιώ... "καθαριστής"...
