Διαβάζοντας πως ανοίγουν ξανά οι συζητήσεις για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας, ασυναίσθητα μέσα μου άρχισα να κάνω διάφορες σκέψεις τις οποίες και αποφάσισα να γράψω.
Καταρχάς, σέβομαι απεριόριστα την ελευθερία του εκάστοτε ανθρώπου να ορίζει τη ζωή και τις επιλογές του. Θεωρώ αναφαίρετο το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να παίρνει την απόφαση του πώς να κινηθεί μπροστά σε μία δύσκολη και επίπονη κατάσταση που βιώνει. Με πληγώνουν οι θρησκευτικές αγκυλώσεις οι οποίες πάντοτε με έναν ενοχικό τρόπο προσπαθούν να αποτρέψουν έναν άνθρωπο από το δικαίωμα της επιλογής.
Όμως, συντάσσομαι με το μέρος της ζωής, η οποία έχει απεριόριστες δυνατότητες ακόμα και εκεί που θεωρείς μία κατάσταση μη αναστρέψιμη. Θεωρώ εξαιρετικά άδικο να προεξοφλείς τις δυνατότητές της, να προδικάζεις το όποιο αποτέλεσμα και να θεωρείς πως η φυγή είναι η μόνη διέξοδος. Είχα πάντοτε την απορία: αν ρωτούσα έναν βαριά ασθενή αν θα επέλεγε την ευθανασία και αύριο τελικά βρισκόταν μία θεραπεία η οποία θα παρέτεινε το προσδόκιμο ζωής, τότε θα έμενε σε αυτή του την απόφαση; Ούτε θα ήθελα να δω έναν δικό μου άνθρωπο να είναι έτοιμος να πέσει μόνος του από το μπαλκόνι, όσο δύσκολη και αν ήταν η κατάσταση που βίωνε.
Δεν μπορούμε να προδικάζουμε ποτέ καμία κατάσταση, δίχως να αφήνουμε ένα παράθυρο ανοιχτό για το ενδεχόμενο μίας θετικής εξέλιξης. Φυσικά, αποδέχομαι το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να ορίσει τη ζωή του και να πάρει τη δική του επιλογή, ακόμα και αν αυτή εμένα δε με βρίσκει σύμφωνη.
Η ζωή έχει πάντοτε εναλλαγές, τόσο θετικές όσο και αρνητικές. Πριν βιαστούμε να της κλείσουμε την πόρτα, ας αφήσουμε ένα παράθυρο ανοιχτό…
