Η διάθεση για κοινωνική προσφορά αλλά και αυτός ο "οργασμός" ιδεών και προτάσεων για λύσεις σε σημαντικά προβλήματα, είναι κάτι που παρατηρούμε μαζικά σε ανθρώπους, συγκεκριμένες περιόδους. Στις προεκλογικές...
Δεν είναι ζήτημα καχυποψίας, ούτε κάτι που προκύπτει από τη γενικότερη απαξίωση προς την πολιτική, αλλά είναι απόλυτα δικαιολογημένη η αντίληψη αρκετού κόσμου, ο οποίος βλέποντας όλους αυτούς τους υποψήφιους αναρωτιέται: "που ήσασταν ρε παιδιά τόσο καιρό χαμένοι; Τι σας έπιασε ξαφνικά, παραμονές των εκλογών;".
Σίγουρα δεν είναι δίκαιο να καταδικάσουμε άτομα τα οποία βλέπουν τις επερχόμενες εκλογές, ως μια πρώτη απόπειρα να ασχοληθούν με τα κοινά, ωστόσο πρέπει να προβληματιστούμε από την γενικότερη αντίληψη την οποία προανέφερα.
Ένα από τα συνηθισμένα αστεία αυτών των ημερών, αφορά στο πλήθος των υποψηφίων δημοτικών συμβούλων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ανάμεσα στους υποψήφιους, βρίσκονται άνθρωποι ανήσυχοι και δραστήριοι μέχρι σήμερα, όμως βρίσκονται και άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν δείξει κανέναν απολύτως σημάδι στο παρελθόν, για το ότι κάποτε θα επιχειρούσαν να ασχοληθούν τόσο σοβαρά με τα κοινά.
Οι περισσότεροι, αντιμετωπίζουμε την αλλαγή στη συμπεριφορά τους, ως κάτι υποκριτικό και παροδικό. Μάλιστα, αν ο καθένας από εμάς προσπαθήσει να θυμηθεί τα πρόσωπα που στο παρελθόν επιχείρησαν να εκλεγούν, και "εξαφανίστηκαν" αμέσως μετά την αποτυχία τους, θα διαπιστώσει πως δυστυχώς, ο αριθμός είναι απογοητευτικός. Γιατί όμως; Δεν είναι παράξενο αυτό;
Από τη στιγμή που οι περισσότερες θέσεις των εκλεγμένων δημοτών στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι έμμισθες, αυτό σημαίνει θεωρητικά, πως πίσω από τις υποψηφιότητες τους, δεν υπάρχει κάποια οικονομική σκοπιμότητα, αλλά αγνά κίνητρα και πραγματική διάθεση για προσφορά. Γιατί λοιπόν όλα αυτά τα πρόσωπα που απέτυχαν να εκλεγούν, "χάνονται" έτσι απλά και μαζί τους όλη αυτή η ορμή και η διάθεση που εξέπεμπαν; Γιατί μια δημοτική παράταξη 50 ατόμων προεκλογικά, σε περίπτωση που εκλέξει 7 άτομα, να γίνεται αυτόματα μια δημοτική παράταξη... 7 ατόμων; Δεν πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, έτσι ώστε όλη αυτή η ενέργεια και η διάθεση να μη χάνεται;
Σίγουρα στην ύπαρξη αυτού του φαινομένου, παίζει σημαντικό ρόλο η νοοτροπία και η αντιμετώπιση του καθένα ξεχωριστά στο ζήτημα "εκλογής-προσφοράς", όμως παίζει ρόλο και η γενικότερη νοοτροπία, ίσως και οι δομές της αυτοδιοίκησης, που κρατούν όλους αυτούς τους δημότες ανενεργούς και δεν αξιοποιούν ποτέ τελικά, την διάθεση που κάποτε μπορεί να έδειξαν για συμμετοχή στα κοινά.
Θα μπορούσε να βρεθεί ένας τρόπος, έτσι ώστε όλοι όσοι ήθελαν να συμμετέχουν στα κοινά, να το κάνουν ακόμα και χωρίς δικαίωμα ψήφου σε δημοτικό συμβούλιο. Θα μπορούσαν να μοιράζονται ρόλοι και ευθύνες, ώστε να παραμένουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι "ζεστοί" αντί να "εξαφανίζονται".
Στο ίδιο πλαίσιο φυσικα, θα μπορούσαν οι δημοτικές παρατάξεις να πραγματοποιούν περιοδείες και να συζητούν με τον κόσμο για τα προβλήματα του, κάθε Μαϊο, και όχι κάθε... 4 Μάηδες...
