Η επιλεκτική μνήμη
Φανταστείτε να μπορούσατε να κάνετε ένα πείραμα. Να φέρνατε έναν άνθρωπο να ζήσει στη χώρα μας τα τελευταία δύο-τρία χρόνια χωρίς όμως να ξέρει τίποτα για το παρελθόν μας, απλώς να ζούσε στην Ελλάδα και να ενημερωνόταν από τα “μεγάλα” Μέσα ενημέρωσης.
Εύκολα θα έφτανε στο συμπέρασμα λοιπόν, ότι η τελευταία τετραετία με έναν άθεο πρωθυπουργό είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχει συμβεί από την σύσταση του κράτους μας. Ξεπούλησε ονόματα-περιοχές, τα έβαλε με την Εκκλησία και έφερε ένα σωρό λαθρομετανάστες, ώστε να μολύνει το έθνος αντί να τους «πνίξει» στο Αιγαίο. Με λίγα λόγια το «πειραματόζωο» μας θα πίστευε ότι κυβερνούμαστε από τον χειρότερο άνθρωπο που γινόταν, έναν ανθέλληνα που έχει καταστρέψει τη χώρα. Φυσικά όλα αυτά δεν είναι σοβαρά επιχειρήματα, όμως είναι η πλειοψηφία των όσων γράφονται και ακούγονται για τον τωρινό πρωθυπουργό κυμαίνονται σε αυτό το ύφος.
Ειλικρινά δεν θα τον αδικούσα αν έφτανε σε αυτές τις σκέψεις. Λογικό θα ήταν, αυτά θα άκουγε και αυτά θα διάβαζε όλη μέρα, επομένως εύκολα θα πίστευε ότι μια χώρα που είχε σταθερή και σοβαρή πορεία, διαλύθηκε από την τωρινή κυβέρνηση.
Όμως εδώ υπάρχει ένα παράδοξο κατά την προσωπική μου γνώμη. Αυτές τις απόψεις δεν τις έχουν άνθρωποι που ξαφνικά “φύτρωσαν” στην Ελλάδα στα πλαίσια του υποθετικού μου πειράματος, αλλά πολίτες που γνωρίζουν και κανονικά θα έπρεπε να θυμούνται με λεπτομέρειες, ποιοι κυβερνούσαν από το 1974 μέχρι και το 2015 αυτό το κράτος. Μιλάμε για 41 ολόκληρα χρόνια.
Ένα διάστημα αρκετά μεγάλο που αναμφισβήτητα έπαιξε και καθοριστικό ρόλο για το μέγεθος της κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και για τη κουλτούρα που δημιουργήθηκε στη κοινωνία, με ένα σύστημα πελατειακού κράτους το οποίο επικράτησε και “ρίζωσε” για δεκαετίες μέχρι και σήμερα. Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους λανθασμένους χειρισμούς σε εθνικά ζητήματα, που είχαν αποτέλεσμα να χάσουμε διαπραγματευτική δύναμη.
Ξαφνικά όλα αυτά είναι σα να έχουν “σβηστεί” από τον σκληρό δίσκο πολιτών και πολιτικών και για όλα τα στραβά που έχουν συμβεί ή συμβαίνουν σε αυτό το τόπο, φταίει η τελευταία τετραετία. Συγνώμη αλλά δεν είναι έτσι. Δεν μπορεί να είναι έτσι.
Βρίσκω εκνευριστικό έως και προσβλητικό άνθρωποι και πολιτικοί φορείς που καλώς ή κακώς έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις δυσκολίες που περνάμε ειδικότερα τη τελευταία δεκαετία, να μας κουνούν το δάκτυλο και να απευθύνονται δίχως ίχνος αυτοκριτικής. Η αυτοκριτική και η παραδοχή λαθών δεν έβλαψε ποτέ κανένα και καλό θα ήταν να υπάρξει τέτοια από εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη και έχουν πράξει λάθη στο παρελθόν.
Το συγκεκριμένο κείμενο δεν το γράφω για να υπερασπιστώ καμία κυβέρνηση και κανένα Τσίπρα, δε νομίζω να χρειάζονται τη δική μου στήριξη άλλωστε, απλώς αυτό που με ενοχλεί είναι το τσουβάλιασμα, οι υπερβολές, η απουσία σοβαρών επιχειρημάτων και η επιλεκτική μνήμη, που αρκετοί επιλέγουν να έχουν γιατί πολύ απλά έτσι βολεύει καλύτερα ώστε να μπορούν να ερμηνεύουν τα γεγονότα και την ιστορία.