Καθώς ο Αύγουστος σβήνει κι ο Σεπτέμβρης ανυπόμονος ανασαίνει, η σκέψη με γυρίζει πίσω σ’ εκείνο το Κυριακάτικο πρωινό του Σεπτέμβρη, πριν τρία χρόνια.
Διάλεξες για το φευγιό σου την 11η Σεπτεμβρίου·μέρα που για σένα υπήρξε για χρόνια σύμβολο αρχής και χαράς. Το πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς, το κάλεσμα των μαθητών, η αφετηρία μιας ακόμη πορείας γεμάτης ευθύνη, αγάπη και διδασκαλία.
Σε θυμάμαι σαν χθες, τότε που πρωτομπήκες στο σπίτι μας, εγώ παιδί δωδεκάχρονο, κι εσύ κρατούσες «Το ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», ίσως καθρέφτη μιας δικής σου πλευράς. Κουβαλούσες ακόμη το πικάπ με τους αγαπημένους σου δίσκους.Κι από τότε άρχισα να ανακαλύπτω την έννοια της ποιοτικής μουσικής που θα με συντροφεύει σε όλη τη μετέπειτα ζωή μου. Γνωρίζω το Θεοδωράκη μεσα από το δίσκο του Ματχάουζεν, το Σαββόπουλο με το αγαπημένο σου τραγούδι "σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή", τον άλλο αγαπημένο σου Χατζή και πολλούς άλλους.
Πολλές οι στιγμές που ζήσαμε σαν οικογένεια, δύσκολες και όμορφες! Πολλες φορές, με εμψύχωνες όταν οπισθοχωρούσα και μου ψιθύριζες με βεβαιότητα: «Μη φοβάσαι, κουνιαδάκι… όλα θα γίνουν, θα τα καταφέρεις». Μα τι άλλο να περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο σαν εσένα, που αγωνίστηκε από παιδί μέσα σε ποικίλες διαδρομές της ζωής, πάντοτε με δύναμη και αξιοπρέπεια. Υπήρξες αδελφός, φίλος, καθηγητής ∙ ένας άνθρωπος που άφησε ανεξίτηλο φως πίσω του.
Γιατί η παρουσία σου δεν έσβησε∙ συνεχίζει να ανασαίνει μέσα από τις μνήμες.
Εκεί θα μείνεις για πάντα, Γιώργο: στη μνήμη, στην ψυχή, στο νου μου.
