Μέρες τώρα μ’ έχει αρπάξει από τ’ αυτί η θεά Μνημοσύνη υπενθυμίζοντάς μου τον Νίκο που, ανυπόμονος και επαναστάτης καθώς ήταν, έφυγε γοργά για το ταξίδι προς την αιωνιότητα.
Ο Νίκος ο Ρεστιβάκης δεν ήταν απλά ένας γνωστός, ένας χωριανός… Ήταν εκείνος, που αν και μικρότερος, εντάχθηκε ισότιμα, και μάλιστα με το σπαθί του, στην παιδική φατρία της κοινής μας γειτονιάς. Γιατί ο Νίκος το ’χε στο DNA του να καταργεί τις ρουτινιάρικες-τις από το χρόνο εξαρτώμενες επετηρίδες. Γεννημένος Κομαντάτε!
Αυτό αποδείχτηκε και στην εξέλιξή του. Απ’ όπου κι αν πέρασε έπαιρνε προαγωγές αξιών! Κομαντάτε και πολυνίκης σ’ όλα τα μετερίζια της Χώρας, στο Μεγάλο Κάστρο! Μόνο την καταραμένη αρρώστια δεν μπόρεσε να υπερνικήσει.
Ο Νίκος μετοίκησε στα 46 του για πάντα στο σκληρό δίσκο της Μνήμης. Μόνο που δεν αρκέστηκε στη μετοίκηση, γιατί κι εκεί, ως αυθεντικός επαναστάτης, συνεχίζει να… «συμπενοδαυλίζει» τις φωτιές μας. Η έντοκη Μνήμη του έχει υπερκεράσει το αρχικό κεφάλαιο. Ο Νίκος, το φτωχό-πλην τίμιο παιδί από το Σωρό της Άνω Βιάννου, κατάφερε παλικαρίσια να γίνει οδός στο Μεγάλο Κάστρο! Όμως, το πιο μεγάλο επίτευγμά του, είναι που το όνομά του δεσπόζει στη μεγάλη λεωφόρο της Μνημοσύνης!
Νίκο Ρεστιβάκη, στο επέκεινα του βιβλίου της σύντομης ζωής σου, οι γομολάστιχες είναι απαγορευμένο υλικό!!!
