Σίγουρα πρόκειται για το θέμα των ημερών αλλά και εκείνο που θα μας απασχολήσει αρκετά μέσα στην χρονιά καθώς οι αντιδράσεις αναμένεται να είναι έντονες. Ο λόγος φυσικά για το πανεπιστημιακό άσυλο και την επικείμενη κατάργηση του.
Ένα ζήτημα σοβαρό για το οποίο υπάρχουν πολλές απόψεις αλλά και παρερμηνείες, ωστόσο ας δούμε πιο προσεκτικά τι είναι το πανεπιστημιακό άσυλο και πόσο ρόλο παίζει στην οποιαδήποτε ανομία μπορεί να υπάρχει σε ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Το πανεπιστημιακό άσυλο χαρακτηρίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους. Αυτό είναι κάτι το αδιαπραγμάτευτο το οποίο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει αλλά και να αντικρούσει.
Το φλέγον ζήτημα ωστόσο έχει να κάνει με την παραβατικότητα και τα ζητήματα ασφαλείας στους χώρους των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων. Έχει δημιουργηθεί μια άποψη όλα αυτά τα χρόνια ότι τα πανεπιστήμια είναι κάτι σαν τα «Εξάρχεια» όπου κανείς αστυνομικός δεν μπορεί να «πατήσει» το πόδι του εκεί.
Αυτό δεν ισχύει ακριβώς, καθώς ο νόμος επιτρέπει την επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των ΑΕΙ αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.
Με απλά λόγια. Η αστυνομία μπορεί να επεμβαίνει στον πανεπιστημιακό χώρο χωρίς προειδοποίηση σε περίπτωση τέλεσης εγκλήματος κατά της ζωής ή κακουργήματος. Αυτό όμως δεν ισχύει για ένα πλημμέλημα όπου είναι απαραίτητη η άδεια των πρυτανικών αρχών.
Δυστυχώς ο νόμος έχει καταπατηθεί αρκετές φορές από ομάδες ανθρώπων δημιουργώντας προβλήματα και διαστρεβλώνοντας την κοινή γνώμη για ένα θεσμό που προάγει την ελευθερία του πνεύματος και των απόψεων.
Κανείς δεν είναι υπέρ της ανομίας και της αναρχίας ειδικότερα στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης αλλά και η αντιμετώπιση του θέματος δεν μπορεί να έρχεται κόντρα στις αξίες και τα ιδανικά που προάγει το πανεπιστήμιο.
Και για να είμαστε ειλικρινείς τα ελληνικά πανεπιστήμια βιώνουν και την μεγαλύτερη εγκατάλειψη από την δημιουργία τους. Δεν υπάρχουν καν φύλακες και φωτισμός για να μπορέσει να λειτουργήσει και να προφυλαχθεί στοιχειωδώς ο χώρος. Επομένως μπορεί το άσυλο να ακούγεται ως η εύκολη λύση, ωστόσο αν δεν αλλάξει νοοτροπία πρωτίστως από το κράτος και δώσει ουσιαστική σημασία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα βρίσκεται πάντοτε κάποιο άσυλο για να την «πληρώνει».
ΥΓ Και μιας και μιλάμε για αλλαγές στο Πανεπιστήμιο, τι θα λέγατε να υπήρχε κατάργηση των φοιτητικών κομματικών παρατάξεων;
