Σελίδα - σελίδα γράφεται η ιστορία της δολοφονίας της 60χρονης Βιολόγου Σούζαν Ίτον, η οποία βρήκε το θάνατο, πέφτοντας θύμα του 27χρονου Γιάννη Παρασκάκη, του ανθρώπου που με τόση «δίψα» αποζητούσε να εκτονώσει τα ένστικτα και τις ορέξεις του.
Τα χαρακτηριστικά του ίδιου, ο τρόπος που δολοφόνησε την 60χρονη, αλλά και οι καταγγελίες ότι τουλάχιστον άλλες τρεις φορές είχε επιχειρήσει να παγιδεύσει γυναίκες ανυποψίαστες, μετά από τυχαία επιλογή, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για έναν εκκολαπτόμενο «δράκο». Ποια η διαφορά του άλλωστε από όσους έχουν χαρακτηριστεί «δράκοι» στο παρελθόν;
Ο 27χρονος πέρασε χθες το κατώφλι της Εισαγγελίας για να απολογηθεί. Να πει τι άραγε; Τι να προσθέσει ή να αλλάξει σε όσα έχει ομολογήσει στους αστυνομικούς, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά από τις ανακοινώσεις της ΕΛ.ΑΣ.; Το γεγονός και μόνο ότι σκότωσε μια γυναίκα, που βρέθηκε εκείνη τη στιγμή στο διάβα του, γιατί δεν ήξερε που αλλού να διοχετεύσει τις ορμές του, ο τρόπος με τον οποίο τη σκότωσε, αφού ικανοποιήθηκε σεξουαλικά, ενώ η 60χρονη ήταν σε ημιθανή κατάσταση, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο θέλησε να ξεφορτωθεί το κορμί της άτυχης γυναίκας, τον καθιστούν ένα «τέρας».
Ποια θα ήταν άραγε η δράση του αν μετά από ένα τόσο φρικτό έγκλημα, δεν έπεφτε στα "δίχτυα" της αστυνομίας; Πώς θα μεταφραζόταν σε πράξεις η αρρωστημένη του σκέψη; Η εκπληκτική αυτή γυναίκα, με τον ακούσιο θάνατο της, έβαλε τέλος στη δράση ενός ανθρώπου που κατάφερε να μείνει και αυτός στην ιστορία για τις αδιανόητες πράξεις του, στρέφοντας την κοινωνία εναντίον του.
«Μαυρίζοντας» τις ψυχές της οικογένειας του. «Στιγματίζοντας» τα παιδάκια του, ηλικίας 1 και 2 ετών μόλις.
Την ίδια στιγμή τα εγκλήματα σε βάρος των γυναικών είναι πολλά και πολύ σοβαρά. Κάθε μέρα χιλιάδες γυναίκες πληρώνουν με τη ζωή τους την άρνηση να υποταχθούν στις ορέξεις κάποιου άνδρα ή κάποιων ανδρών.
Είμαστε μάρτυρες μίας έμφυλης βίας που ασκείται συστηματικά πάνω στα σώματα των γυναικών και μπορεί να φτάσει μέχρι και τη θανάτωσή τους.
Η δολοφονία της Σούζαν Ίτον στην Κρήτη όπως και της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, αλλά και της Αγγελικής Πέτρου στην Κέρκυρα, συνιστούν μια ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας, εφόσον διαπράττονται με κίνητρο την άσκηση κοινωνικού ελέγχου της αυτοδιάθεσης του σώματος των γυναικών αυτών και των επιλογών τους. Επιλογές που, όταν δεν γίνονται αρεστές, φτάνουν να τιμωρούνται με την απώλεια της ίδιας της ζωής τους.
Μία από αυτές τις γυναίκες ήταν και η Σούζαν, η οποία δεν πέθανε επειδή ήταν λαμπρή επιστήμονας, μια λατρευτή μητέρα, μία μουσικός, ένας άνθρωπος δημιουργικός και αγαπητός. Πέθανε επειδή ήταν γυναίκα. Και αυτό είναι το πιο σοκαριστικό.
