Θα μπορούσα να κάνω μια μικρή μετατροπή της θρυλικής ατάκας που είχε χρησιμοποιήσει ο Μπιλ Κλίντον κατά τη διάρκεια της προεκλογικής Προεδρικής εκστρατείας του, το 1992, «είναι η οικονομία ηλίθιε», ως τίτλο για το κείμενο μου.
Ήταν η πρώτη σκέψη όταν διάβασα το πολυσυζητημένο άρθρο του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου στην kathimerini.gr, για το θέμα του Νίκου Γεωργιάδη και την καταδίκη του για παιδεραστία.
Ο κος Θεοδωρόπουλος αναρωτιέται σε ένα σημείο του κείμενο του αν «μπορεί η ερωτική επιθυμία για ένα δεκαπεντάχρονο να θεωρηθεί παιδεραστία».
Κάπου εκεί σταμάτησα να διαβάζω το άρθρο και ξαναέπιασα την συγκεκριμένη πρόταση, ώστε να σιγουρευτώ πως δεν διαβάζω κάτι λάθος. Τελικά δεν με «γελούσαν» τα ματιά μου και συνέχισα την ανάγνωση, ώστε να καταλάβω που ακριβώς θέλει να καταλήξει.
Μάλιστα το εν λόγω κείμενο ολοκληρώνεται και με δόση χιούμορ, καθώς ο αρθρογράφος του αναφέρει ότι, όταν σε διεγείρει ένα πρόσωπο πρέπει να του ζητάς την ταυτότητα ή κάποιο πιστοποιητικό που να αναγράφει την ημερομηνία γεννήσεως.
Προσωπικά δεν γέλασα, μάλλον δεν έχω τόσο μεγάλη δόση χιούμορ όσο ο κος Θεοδωρόπουλος, για ένα θέμα που εμπλέκει κύκλωμα trafficking, ανήλικα παιδιά και ένα στέλεχος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας μου.
Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρα μέσα από το Πανεπιστήμιο είναι ότι έμαθα να ακούω και να σέβομαι την αντίθετη γνώμη, είτε διαφωνώ είτε συμφωνώ με αυτήν, όταν και εφόσον όμως είναι δομημένη με λογικά επιχειρήματα.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κείμενο που απλά θέλει να διαφοροποιηθεί, από τις «άμυαλες μάζες» που θεώρησαν ότι το συγκεκριμένο θέμα είναι ουσιαστικό και σοβαρό.
Δεν μπορώ να δεχτώ ως επιχείρημα ότι η «αποπλάνηση θεωρείται αν η ανήλικη ή ο ανήλικος είναι κάτω των 14 ετών», ενώ εδώ είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουμε να κάνουμε με υπόθεση συναινετικού σεξ, αλλά ερωτικής επαφής επί πληρωμή με ανήλικο θύμα σωματεμπορίας.
