Δεν ξέρω πόσοι παρακολουθήσατε το χθεσινό παιχνίδι της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου κόντρα στη Βοσνία για τα προκριματικά του EURO 2020, όμως πέρα το αγωνιστικό, υπήρχε και αρκετό εξωαγωνιστικό ενδιαφέρον.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάκρουσης του Εθνικού μας ύμνου, οι Βόσνιοι οπαδοί στις κερκίδες του γηπέδου στη Ζένιτσα, αποδοκίμαζαν έντονα με τον ήχο να είναι αδύνατο να περάσει ακόμη και από τη τηλεόραση.
Να πω ότι έπεσα από τα σύννεφα θα είμαι ψεύτης. Εδώ είναι Βαλκάνια βλέπετε. Όταν δύο χώρες αντιμετωπίζουν η μια την άλλη πρέπει να υπάρχουν γιουχαρίσματα και μπινελίκια, είναι ο τρόπος μας για να πούμε «καλώς ορίσατε» αλλά και να λύσουμε τις Εθνικές μας διαφορές μέσα από το ποδόσφαιρο.
Ακόμη και οι Βόσνιοι παίκτες ήταν ειρωνικοί απέναντι στους λιγοστούς Έλληνες οπαδούς, με τον αρχηγό τους μάλιστα να πανηγυρίζει μπροστά στην κερκίδα με τους περίπου 20 Έλληνες εκδρομείς. Τραγελαφικά πράγματα.
Και για να είμαστε ειλικρινείς, αντίστοιχα γεγονότα έχουν συμβεί και σε παιχνίδια στην Ελλάδα και είμαι βέβαιος πως θα συμβεί κάτι αντίστοιχο και στο ματς του δεύτερου γύρου στην χώρα μας. Θα βρεθεί και εκεί ένα κομμάτι του κοινού να αποδοκιμάσει τον ύμνο της Βοσνίας και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε όλο αυτό το γαϊτανάκι έχουμε συμμετάσχει και εμείς.
Ακόμη και με την συγκεκριμένη ομάδα, πριν δύο χρόνια κάναμε παρόμοια σκηνικά αλλά και κόντρα σε άλλα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα ως αντίποινα, επειδή μας το έκαναν και αυτοί. Και η ιστορία αυτή συνεχίζεται και δεν θα σταματήσει.
Αν όντως θέλουμε να δείχνουμε διαφορετικοί και να δείξουμε ανωτερότητα, στο ματς που θα γίνει σε μερικούς μήνες στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει να ακουστεί ούτε κιχ κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου των Βόσνιων. Μακάρι αλλά χλωμό.
Και για να μη τα τσουβαλιάζουμε όλα δεν θεωρώ πως αυτό το μη υγιές κομμάτι είτε στη Βοσνία είτε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα είναι αυτό που υπερτερεί αριθμητικά, απλώς είναι αυτό που μπορεί να καλύψει τα πάντα με τον τρόπο που εκφράζεται, καθώς είναι πιο έντονος.
Ειλικρινά πιστεύω πως σε κάθε χώρα, υπάρχει υγιές φίλαθλο κομμάτι, που και μια χαρά παθιασμένο είναι για το άθλημα αλλά και πάνω από όλα θέλει να παρακολουθήσει χωρίς ευτράπελα ένα γεγονός που πιθανότατα το περιμένει με ανυπομονησία.
Κλείνοντας, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα τα γιουχαρίσματα ήταν η πρόταση των τεσσάρων Βαλκανικών χωρών για κάποια μεγάλη διοργάνωση. Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία και Σερβία φαίνεται πώς θέλουν να συνδιοργανώσουν Παγκόσμιο Κύπελλο, Πανευρωπαϊκό ή κάποια μεγάλη αθλητική διοργάνωση.
Εδώ δεν μπορούμε να κοντραριστούμε σε ένα απλό παιχνίδι, πως θα τα καταφέρναμε να συνεργαστούμε για κάτι τόσο μεγάλο;
