«Αχ! Και να γύριζαν, να ’ρχονταν πίσω τα χρόνια που έζησα»…
Θυμήθηκα το στίχο του Ι. Πολέμη, όταν σήμερα τα ξημερώματα πληροφορήθηκα τον πρόωρο θάνατο ενός παιδικού φίλου: Του Μανώλη Σταυρουλάκη από την Μάρθα, που έφυγε προδομένος από την καρδιά του. Κι ήταν μόλις 64 ετών!
Αστραπιαία διήλθαν από την οθόνη του μυαλού οι παρεούλες μας, εκείνα τα «πέτρινα» μαθητικά χρόνια, τότε που μοιραζόμασταν ένα πενηνταράκι στραγάλια, τότε η αγκαλιά ήταν ζεστή σαν την ξεφουρνιά του εφτάζυμου ψωμιού, σαν κι εκείνο που μας ξεπείνασε κάποτε στο πατρικό του σπίτι, στη Μάρθα… που η κουρασμένη του μάνα μας φίλεψε ωσάν να ήταν και δική μας μάνα!
Αστραπιαία ήρθε στη μνήμη και η φωτογραφία που σας παραθέτω, ακριβό φυλακτό στο φωτογραφικό μου θησαυροφυλάκιο, όπου τρεις φίλοι, τρεις Μανώληδες, υποκρίνονται πως χορεύουν με φόντο την Άνω Βιάννο και τον απέραντο ελαιώνα. Μανώλης Σταυρουλάκης, Μανώλης Σπανάκης, Μανώλης Παπαματθαιάκης… απαθανατίστηκαν από το φωτογραφικό φακό του Χρήστου Χουδετσανάκη.
Μανώλη Σταυρουλάκη, καλό ταξίδι και… μακάρι να υπάρχει και αντάμωση…
Μανώλης Σπανάκης