Πλαστικό, πλαστικό, πλαστικό, κατά το «Tora, tora, tora». H κλιματική αλλαγή επελαύνει και καίει κάθε περιθώριο εφησυχασμού στο πέρασμα της.
Συνεχίζεται με ταχύτατους ρυθμούς και οι επιπτώσεις της ήδη καταγράφονται σε όλο τον πλανήτη. Επιπτώσεις επιστημονικα ακλόνητες στο σύνολο της οικονομίας και στο φυσικό περιβάλλον.
Ο Αμαζόνιος, ο «πνεύμονας» του κόσμου μας συνεχίζει να φλέγεται, οι πάγοι στην Αρκτική και Ανταρκτική ζώνη λιώνουν και το πλαστικό «πνίγει» το θαλάσσιο κόσμο. «Μα υπάρχουν συνέπειες;», θα πει κάποιος. Η απάντηση απέναντι σε αυτή την αφελή ερώτηση είναι η περίπτωση της Τζακάρτα.
Η πρωτεύουσα της Ινδονησίας βυθίζεται με τέτοιο ρυθμό που σε βάθος λίγων χρόνων, μπορεί να φτάσει στο σημείο να μην μπορεί να κατοικηθεί! Για αυτό το λόγο η κυβέρνηση της Ινδονησίας ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε αναζήτηση για να χτίσει μια νέα πρωτεύουσα.
Η Τζακάρτα δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να έχει αυτό το ρόλο και πιθανότερος «διάδοχος» είναι μία περιοχή, που καλύπτεται από ζούγκλα, στα ανατολικά της νήσου Μπόρνεο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη το ήμισυ της πρωτεύουσας βρίσκεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας και συνεχίζει να υποχωρεί με ανησυχητικό ρυθμό. Έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας προειδοποιεί ότι η Τζακάρτα θα μπορούσε να βρίσκεται 40 έως 60 εκατοστά χαμηλότερα το 2025 από ό,τι ήταν το 2008.
Έτσι έχει ξεκινήσει η υλοποίηση ενός φιλόδοξου σχεδίου για τη μεταφορά της πρωτεύουσας. Ένα έργο που θα στοιχίσει περίπου 34 δισ. δολάρια, ενώ για να υλοποιηθεί θα χρειαστούν τουλάχιστον 10 χρόνια. «Μα υπάρχουν συνέπειες για την Κρήτη;», θα πει κάποιος άλλος.
Η απάντηση απέναντι και σε αυτή την αφελή ερώτηση έρχεται μέσα από τα αποτελέσματα έρευνας που έγινε στα ανοικτά της Ιεράπετρας.
Εκεί όπου σύμφωνα με δειγματοληψίες που έκαναν ερευνητές σε βάθος 4.300 μ. στην τάφρο του Πλινίου, διαπιστώθηκε πως τα πλαστικά είναι περισσότερα από τα έμβια όντα! Το μέγεθος της καταστροφής που έχει επιφέρει το πλαστικό στο οικοσύστημα είναι ήδη μεγάλο, αλλά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι, σφυρίζοντας αδιάφορα...
Ο τραγικός αυτός απολογισμός δεν είναι έκπληξη, είναι συνέπεια.
Ας δώσουμε λοιπόν μια ευκαιρία στο φυσικό περιβάλλον, στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα από εμάς. Στο φυσικό περιβάλλον που, εφόσον ασφυκτιά κάτω από τη βάναυση επικυριαρχία του ανθρώπινου παράγοντα και των ιδιοτελών συμφερόντων του, είναι ανάγκη να προστατευθεί πάση θυσία από πλευράς των όσων υγιών δυνάμεων έχουν απομείνει...
