Ένας… δύο… τρεις… δεκαπέντε… δεκαέξη… δεκαεπτά… είκοσι... Στους είκοσι έξη τραβάς χειρόφρενο, καθώς μπροστά σου ορθώνεται η θεά Μνήμη!
Είκοσι έξη χρόνους πριν, είχε και τότε 21 ο Οκτώβρης, όταν απαγορεύτηκε στο Γιάννη Γουρνιεζάκη να ζήσει κι άλλο…
Να χαρεί τη ζωή, τα παιδιά του, να τα δει να προκόβουν, να ζήσει τις χαρές τους και να κανακίσει εγγόνια…
«Ποιος το τραβάει το σχοινί και σκοτεινιάζει ο κόσμος;», λέει ο ποιητής κι εμείς, συνεχίζουμε να ζούμε μ’ αυτό το βασανιστικό, πλην αναπάντητο ερώτημα.
Κάποιοι μοιρολάτρες θα πουν ότι «τα διαβατήρια εκδίδονται από τη μοίρα».
Κάποιοι άλλοι θρησκειολάγνοι θα ισχυριστούν ότι «αυτά τα αποφασίζει ο Θεός»…
Κάποιος πρέπει να πει και στους δύο, πως, όποιος κι αν πήρε μια τέτοια απόφαση, λανθάνει αφόρητα!
Ο Γιάννης της Λευτερίας, ο γλυκός, ο ρομαντικός και ωραίος Βιαννίτης, που αγαπούσε παράφορα τη φύση και τους ανθρώπους, «έφυγε» από τη ζωή πριν προλάβει να πιει μια ρουφιά της!
Τι απόμεινε σε μας;;;
Ένας τεράστιος όγκος αναμνήσεων ψηλός σαν τον Καντιλιόρο, που στέκει αενάως αντικρύ μας να μας θυμίζει το Γιάννη του Μιχάλη και της Λευτερίας. «Το Γιαννιό, το καβασάκι», όπως τον έλεγαν τα φιλαράκια του.
Γιαννιό μου, αγαπημένε μου φίλε, μην ανησυχείς…
Με το σπαθί σου βρίσκεσαι στο θησαυροφυλάκιο της Μνημοσύνης…
