Η Μαρίνα είναι 15 χρονών. Μαθήτρια. Κι αποφάσισε ν' αφιερώσει στο διάβασμα τον χρόνο παραμονής της στο σπίτι.
Στην οικογενειακή της βιβλιοθήκη βρήκε ένα από τα τελευταία βιβλία μου, το διάβασε σε λίγες μέρες.
Η Μαρίνα μου τηλεφώνησε χθες. Ήθελε να συζητήσομε κάτι για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια πολιορκία της ιστορίας, την πολιορκία του Χάνδακα. Απορεί που δεν την έχει ακούσει στο σχολείο. "Τώρα μας πολιορκεί ένας ιός", είπε. "Η μεγαλύτερη σε έκταση πολιορκία της ιστορίας".
Δεν την γνωρίζω την Μαρίνα. Μα ήταν σαν να είχα μιλήσει πολλές φορές μαζί της. Τώρα δε βγαίνει από το σπίτι. "Ούτε στο κατώφλι δε πατάω, η Φραντζέσκα άντεξε 23 χρόνους, εγώ δεν θ' αντέξω έναν μήνα;"μου είπε. Και πρόσθεσε: "Κανένας δεν είναι άτρωτος. Αλλά και να ήμουν, πάλι το ίδιο θα έκανα. Στο σπίτι ζουν και μεγαλύτεροι από εμένα. Θα ένιωθα σαν εγκληματίας αν είχα την υποψία ότι θα γινόμουν αιτία να στερηθούν τη ζωή τους αυτοί που ανάστησαν τη δική μου."
Δεν την γνωρίζω την Μαρίνα. Αλλ' ακούγοντάς την ήταν σαν να άκουγα τη φωνή της συλλογικής μας συνείδησης.
