Από τις αγαπημένες μου ασχολίες, είναι να χαζεύω σε φωτογραφικές ιστοσελίδες, τις φωτογραφίες που έχουν βγάλει Ευρωπαίοι επισκέπτες στην Κρήτη. Όχι ότι οι Κρητικοί φωτογράφοι δεν είναι καλοί, όμως οι Ευρωπαίοι έχουν ένα πλεονέκτημα
Κι αυτό, έχει να κάνει με το ότι το μάτι των Ευρωπαίων ερεθίζεται από πράγματα που εμείς έχουμε συνηθίσει.
Από πράγματα της καθημερινότητας μας. 'Ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα σίγουρα είναι ένα εντυπωσιακό θέαμα για έναν Γερμανό, Αυστριακό, Βέλγο τουρίστα, όμως μπορεί να διανύσει σχεδόν την ίδια απόσταση και να το απολαύσει στο Μαρόκο, στη Γαλικία της Ισπανίας ή στη Σαρδηνία της Ιταλίας.
Δεν ήρθε μόνο για το ηλιοβασίλεμα στην Κρήτη...
Γι αυτό και τα άλμπουμ τους έχουν φωτογραφίες από κρητικά καφενεία, από γιαγιάδες που πλέκουν στα σοκάκια χωριών και από τρίκυκλες μηχανές. Πολλές τρίκυκλες...
Αν κοιτάξω ένα άλμπουμ 100 φωτογραφιών, θα μου κάνει τεράστια έκπληξη να μην έχει έστω μια φωτογραφία, κάποιου αγρότη πάνω στην "σκαφτικιά" του. Η τρίκυκλη έχει και το πλεονέκτημα ότι πηγαίνει τόσο αργά, που ο φωτογράφος έχει τον χρόνο με το μέρος του, ώστε να πετύχει την κατάλληλη λήψη.
Φωτογραφία: Νίκος Κικάκης
Η τρίκυκλη, αποτελεί συνώνυμο της ζωής στην ενδοχώρα. Αντέχει στις κακουχίες, είναι ένα όχημα χρηστικό και όχι όχημα...επίδειξης και πηγαίνει με την ταχύτητα που έχουν οι ρυθμοί ζωής των ανθρώπων εκεί.
Μπορεί σήμερα να αποτελούν είδος προς εξαφάνιση και καμιά φορά αφορμή για διάφορα πειράγματα, όμως τη δεκαετία του 70' οι τρίκυκλες γνώρισαν μεγάλες δόξες στη Μεγαλόνησο.
Με μια πρόχειρη έρευνα, βρήκα πως οι επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν τα εν λόγω οχήματα στην Κρήτη δεν ήταν ούτε ένα ούτε δύο... αλλά τουλάχιστον 8!
Φωτογραφία: "La Lofquist" - Χουμεριάκος Λασιθίου 2012
Κάποιες από αυτές είναι η "Μινώταυτος", η "Candia", η "Recor", η "Κρόνος", η "Μίνως", η "Κνωσός", η "Φαιστός", η "Τάλως" και σίγουρα, πολλές άλλες που μου διαφεύγουν.
Εστιάζω στην Κρήτη, γιατί σ'αυτούς τους δρόμους κυκλοφορώ όλη μου τη ζωή, όμως κάτι ανάλογο είμαι σίγουρος πως συμβαίνει σε όλη την ελληνική επαρχία.
Άλλωστε οι σκηνές στο "Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο", με τον Αυλωνίτη οδηγό μιας τρίκυκλης μηχανής, είναι από τις σκηνές που έχουν χαρακτεί καλά στη μνήμη μας...
Φωτογραφία: "La Lofquist" - Χουμεριάκος Λασιθίου 2012
Οι τρίκυκλες είχαν επίσης τη δική τους εξελικτική πορεία με τα χρόνια. Σιγά σιγά, απέκτησαν από καλύτερες μηχανές, καμπίνες, ακόμα και πόρτες( φυσικά δεν έκανε κανείς τον κόπο να βάλει φλας).
Όλοι έχουμε στη μνήμη μας κάποια ταλαιπωρημένα πρόσωπα πάνω στην καρότσα, κατά την επιστροφή από κάποια αγροτική εργασία. Ο οδηγός όμως, πάντα περήφανος...
Λες και άνοιξε κάποια πύλη στο χωροχρόνο και βρέθηκε στο διάβα μας με το όχημα του, το οποίο ακόμα θεωρεί, πως είναι ένα μηχανικό επίτευγμα, η τελευταία λέξη της τεχνολογίας...
