Της Ευγενίας Π. Τσατσάκη*
Καταποντίζει η Χιόνη, στο κοινοβούλιο οι άλλοι μόνοι. Η κυριαρχία της Φύσης στης Πολιτείας το αμόνι.
Το φυσικό δίκαιο, ενίοτε φθισικό, που επέμεινε για να γίνει ανθρώπινο δικαίωμα και θεμελιακό. «Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας[1]και στο Μάαστριχτ βεβαιώθηκε ότι «η παρούσα συνθήκη ανοίγει νέα φάση στη διαδικασία μιας διαρκούς στενότερης ένωσης των λαών της Ευρώπης, στην οποία οι αποφάσεις λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στους πολίτες[2].». Και πέφτει το χιόνι.
«Η ένωση σέβεται την εθνική ταυτότητα των κρατών μελών της, των οποίων τα κυβερνητικά συστήματα βασίζονται στις δημοκρατικές αρχές[3].». Λυσσομανάει η Χιόνη. «Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του άμεσα ή έμμεσα με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.[4]». Αγκαλιάστηκε το μέτωπο από τα θαλασσοκύματα. «Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς[5]» και «Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα[6].» Η Χιόνη απελευθερώνει: «κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων[7].».
Πιο κοντά στον Άνθρωπο έρχεσαι όταν κοιτάς τον άνθρωπο που τεύχθηκε με αγώνες. Με γνήσιους αγώνες. «Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία[8]», «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία[9]» και «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα[10].»
Η Χιόνη δεν είναι μόνη φέρνει κι άλλες θύελλες, για να ισορροπήσει το τιμόνι.
Η γράφουσα καλεί άπαντες και άπασαι να ασκήσουν το ανθρώπινο, θεμελιακό ευρωπαϊκό δικαίωμα και συγχρόνως συνταγματικό ατομικό δικαίωμα, το οποίο αποτελεί και θεσμική εγγύηση, κατά άρθρο 14, παρ. 1 του Συντάγματός μας: «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους.»
Η Χιόνη κατά βάσει ενώνει, αρκεί τα δικαιώματα να σώνει.
