Την σήμερον εποχή, οσάκις ένας νέος πρόκειται να στρατευτεί διοργανώνει γλέντι, περίπου όπως στο… γάμο. Πολλοί καλεσμένοι, μουσικά όργανα και… χαρίσματα τα γνωστά μας φακελάκια, λες και οι Έλληνες έχουμε μια καρμική σχέση με τα… φακελάκια!
Τα χρόνια εκείνα, οι άνθρωποι είχαν μια άλλη θεώρηση των πραγμάτων. Προφανώς οι δυσκολίες και δυσχέρειες των εποχών τους ανάγκαζαν να σμίγουν, να ομαδοποιούνται, προκειμένου να αντιμετωπίζουν ενωμένοι τη ζοφερή πραγματικότητα.
Αντίθετα, στην εποχή μας καλλιεργείται ένας αχαλίνωτος ατομικισμός. Το «εγώ» έχει θεριέψει και, δυστυχώς, έχει κατασπαράξει το «εμείς»…
Η φωτογραφία που φιλοξενείται στο φωτόγραμμα φέρει χρονολογία 18 Απριλίου 1958!
Σχεδόν μια εικοσάδα Βιαννιτόπουλων ετοιμάζονται να «εκπατρισθούν» για να υπηρετήσουν την στρατιωτική τους θητεία. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν ξαναμπεί σε πλοίο!
Κατά το συνήθειο της εποχής, μαζεύονταν οι «κληρωτοί» της σειράς εκείνης και, από κοινού, διοργάνωναν τρικούβερτο γλέντι. Κάποιοι πρόσφεραν ντόπιες όρνιθες, κάποιοι άλλοι αρνί, κάποιοι άλλοι τα οινοπνευματώδη και… άρχιζε το γλέντι. Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακότερη, καθώς πήγαιναν σε όλα τα σπίτια των στρατεύσιμων να κεραστούν μια ρακή και να ευχηθούν: «Καλή θητεία στο παιδί σας και καλός πολίτης»!!!
Πολλές φορές το γλέντι διαρκούσε δυο ή και τρία εικοσιτετράωρα!
Όμως, ως ήδη ελέχθη, άλλαξαν οι άνθρωποι, και πλέον ζούμε τον αιώνα της μοναχικότητας…
