Μετά την καταστροφή των χωριών της Βιάννου, στο στόχαστρο του Γ’ Ράιχ βρέθηκε το χωριό Καλή Συκιά Ρεθύμνου, με τα αποκαλούμενα «Ελληνικά SS», ή αλλιώς Σουμπερίτες να καταφθάνουν στις 6 Οκτωβρίου του 1943.
Οι Σουμπερίτες ήταν ένα ένοπλο τάγμα και αποτελούταν από Έλληνες εθελοντές, οι οποίοι είχαν προδώσει την πατρίδα, υπηρετώντας στον γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια της κατοχής. Δεχόταν εντολές από τη Βέρμαχτ και φορούσαν γερμανικές στολές, ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι ήταν ιδιαίτερα βίαιοι (πολλές φορές στα όρια του σαδισμού), σε βάρος αμάχων συμπατριωτών τους.
Το όνομα τους τον πήραν από τον Γερμανό επικεφαλής επιλοχία τους Φριτς Σούμπερτ, έναν αδίστακτο διοικητή «Σώματος Κυνηγών», που ευθύνεται για τις «σφαγές» κυρίως στην Κρήτη αλλά και στην Μακεδονία.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν, αφού αρχικά λεηλάτησαν τα σπίτια του χωριού συγκέντρωσαν τις γυναίκες και τα παιδιά στην πλατεία, απαιτώντας να τους δώσουν πληροφορίες για το που κρύβονται οι άντρες του χωριού και οι αντάρτες. Όλες οι γυναίκες αντιστάθηκαν με θάρρος φωνάζοντας:
ΟΠΛΑ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΣ ΔΕΝ ΜΑΡΤΥΡΟΥΜΕ,
ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΣΚΟΤΩΣΕΤΕ, ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ!
Οι Ναζί και οι Σουμπερίτες, τότε έβαλαν φωτιά στα σπίτια και φώναξαν τις γυναίκες που έμεναν σε αυτά να τη σβήσουν, σε μια πρωτοφανή πράξη σαδισμού. Όταν εκείνες έπιασαν τους κουβάδες για να σβήσουν τη φωτιά, τις πέταξαν μέσα, και τις έκαψαν ζωντανές.
Μια από τις 12 γυναίκες που κάηκαν ζωντανές ήταν η Ευαγγελία Γρυντάκη. Αρχικά της πήραν τον γιο της, Δημήτρη, από την αγκαλιά, τον πέταξαν στο χώμα και έτσι το παιδί σώθηκε, με την μάνα όμως που ήταν και οχτώ μηνών έγκυος να καίγεται ζωντανή, σε μια από τις χιλιάδες δραματικές ιστορίες που άφησαν στο πέρασμα τους οι Ναζί.
Οι γυναίκες της Καλής Συκιάς, δεν λύγησαν στον φασισμό, παρέμειναν ανυπότακτες μέχρι το τέλος και έγιναν σύμβολο του Κρητικού πνεύματος αλλά και της αντίστασης ενάντια στον κατακτητή.
