Η αφορμή γι’ αυτό το κείμενο δόθηκε από την ανάρτηση του Πρόεδρου του Εθελοντικού συλλόγου πρόληψης τροχαίων ατυχημάτων, Γιάννη Λιονάκη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Μίλησε για το χειρότερο ξεκίνημα της πενταετίας, αναφερόμενος στους δέκα νεκρούς που έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο από την αρχή του έτους, μέχρι και την ώρα που γράφεται το εν λόγω κείμενο.
Ποτέ άλλοτε την τελευταία πενταετία δεν είχαμε πάνω από 8 νεκρούς το πρώτο δίμηνο στους δρόμους μας. Και ο μήνας έχει ακόμη 11 ανέφερε με έκδηλο προβληματισμό….Κι όλα αυτά ενώ το πρωινό της Δευτέρας, είχαμε άλλο ένα τροχαίο κι ένας ακόμα νεαρός άνδρας δίνει τη δική του μάχη για να τα καταφέρει.
Έχουμε καταλάβει τι γίνεται ή δεν μας αφορά αυτό που συμβαίνει εκεί έξω, στους δρόμους μας, ενώ οδηγάμε για να πάμε τα παιδιά μας στο σχολείο, στη δουλειά μας, σε μια βόλτα; Ό κ. Λιονάκης θέλησε να μας υπενθυμίσει τα θύματα αυτά της ασφάλτου, μήπως και προσπαθήσουμε όλοι –στη μνήμη τους- να αλλάξουμε κάτι στην οδηγική μας συμπεριφορά. Από το ένα μέχρι το δέκα, οι αριθμοί αυτοί ήταν κάποτε πρόσωπα ανάμεσά μας, με οικογένειες, φίλους, όνειρα. Πλέον αποτελούν ονόματα στη μακρά και μακάβρια, λίστα των τροχαίων δυστυχημάτων, που –ναι- είναι μάστιγα για το νησί μας και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί!
Κακή νοοτροπία, στρεβλή οδηγική συμπεριφορά, ακατάλληλο οδικό δίκτυο. Βάλτε τα σε όποια σειρά θέλετε. Και σε όλα αυτά αναρωτηθείτε πότε είδατε τελευταία φορά να γίνονται έλεγχοι. Δυστυχώς στο νησί μας χρειάζεται, μετά λύπης μου το λέω, ένας «μπαμπούλας». Είναι τρομακτικό πια να φοβάσαι να μπεις σε αυτοκίνητο για να πας μία βόλτα μέχρι την Αγία Πελαγία, το Ρέθυμνο ή τα Χανιά. Εγκληματικά ανθρώπινα λάθη και εγκληματικές παραλείψεις του κράτους, κυβερνώντων, αντιπολιτευόμενων και σία για το τραγικό οδικό μας δίκτυο που έρχεται και «κουμπώνει» άψογα στην οδηγική «αναρχία» μας.
Όχι, δε φταίει (μόνο) ο δρόμος, διαφορετικά μπαίνουμε σε μια λογική εσωστρέφειας ξεχνώντας το βασικότερο: τη δική μας συμπεριφορά μας στην οδήγηση. Τρέχω άρα υπάρχω, το …μότο πολλών συμπολιτών μας. Πόσες φορές δεν το έχετε σκεφτεί οδηγώντας; Ο οδηγός που αρέσκεται να οδηγεί χωρίς δίπλωμα, «πειραγμένα» αυτοκίνητα πολλές φορές χωρίς πινακίδες, ενώ θεωρούμε πως ο δρόμος μας ανήκει αποκλειστικά. Θεωρούμε ότι τα ξέρουμε όλα, πως είμαστε ατρόμητοι Κρητικοί, και καμαρώνουμε που τα βλαστάρια μας, κυρίως στην ορεινή Κρήτη, οδηγούν από τα 13 τους. Αυτή η αντίληψη πρέπει να σταματήσει, γιατί θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Αυτό δείχνουν τα παραπάνω στοιχεία.
Ο πολιτισμός μας φαίνεται δυστυχώς στο τιμόνι μας∙ εκεί βγάζουμε όλη την καλή ή κακή ψυχολογία, νοοτροπία κ.ο.κ. Και επειδή στο δρόμο συνυπάρχουμε όλοι, καλοί, κακοί, κλέφτες, ψεύτες, άγιοι άνθρωποι, πολιτικοί, ιερωμένοι, φτωχοί, πλούσιοι, εκεί φαίνεται και η αντίληψη κάθε λαού. Όταν βρίζουμε, μουντζώνουμε, φτύνουμε, πετάμε τα σκουπίδια μας στον δρόμο, ποιο πολιτισμό αλήθεια αναζητάμε; Παιδεία, αγωγή από το σπίτι, διαρκής εκπαίδευση και ενημέρωση από το σχολείο είναι τα μόνα στοιχεία που μπορεί να αλλάξουν την σημερινή κατάσταση.
Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και κυρίως οι κάτοικοι της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, διακατέχονται από άλλη νοοτροπία και αντίληψη, όπως συμβαίνει στα περισσότερα πράγματα στη ζωή τους. Επικρατεί τάξη και κανόνες τους οποίους δεν έχει κανείς τη δύναμη να ανατρέψει ή να παραβιάσει. Η υπακοή στο νόμο είναι από τα σημαντικότερα αγαθά αυτών των χωρών, και γι' αυτό έχουν τα επιτεύγματα που έχουν.
Τα εγκλήματα της ασφάλτου λοιπόν είναι δύο. Το ένα που διαπράττουμε εμείς καθημερινά και εκείνο που διαπράττουν διαχρονικά όσοι βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε τόσο οι λίστες θα μεγαλώνουν...
