Πρόκειται για ένα ξεχωριστό άνθρωπο. Αυτή ήταν η γνώμη μου, από τα παλιά χρόνια που η οικογένειά του διέμενε στην ίδια γειτονιά με μας, την Πλάκα της Βιάννου.
Ο Απόστολος Ψαρολογάκης, ήταν μια από τις μορφές της παλιάς Βιάννου και το καφενείο του, κάτω από το γέρο πλάτανο, ήταν κάτι σαν την βουλή. Ίδιας πάστας και τα παιδιά του άφησαν το αποτύπωμά τους από τα μαθητικά κιόλας χρόνια. Την άποψη αυτή επαναδιαπίστωσα διαβάζοντας το εξαιρετικό βιβλίο του μικρότερου της οικογένειας, του Κλεάνθη, που έχει τον τίτλο «Το δικαστήριο κηρύσσει άπαντας ενόχους»… Ξανάζησα και ξαναθυμήθηκα γεγονότα και πρόσωπα που η σκόνη του χρόνου είχε σκεπάσει. Στον ευαίσθητο και πολυτάλαντο αυτό συγχωριανό μου, αφιερώνω τους παρακάτω στίχους:
Διαβάζω το βιβλίο σου
και το σταυρό μου κάνω
που ξαναζώ απ’ την αρχή
την περασμένη Βιάννο
Ζωντάνεψες στη μνήμη μου
αλλοτινού καιρού τη Βιάννο
γι’ αυτό συγχαρητήρια
απ’ την καρδιά σου κάνω
Την Βιάννο, που κατάφερες
κανένα μην ξεχάσεις
κι ανάλογα τις χάρες του
να τις παρουσιάσεις
Είναι μεγάλη μου χαρά
που δεν μπορώ να κρύψω
γιατί διαβάζω πράγματα
που με γυρίζουν πίσω
Θυμούμαι εκείνους τους καιρούς
που πέρασαν και… πάνε
όμως μέσα στη σκέψη μου
μέρα και νύχτα θάναι
Βοήθησες για να σωθούν
ωραίες ιστορίες
που ζούσαμε στη Βιάννο μας
τις εποχές εκείνες…
