Μετά από ένα χρόνο, ανέβηκα ξανά στο ψαλτήρι… Σ’ αυτό, το ίδιο ψαλτήρι, που ο αείμνηστος παπά Αλέξανδρος Γρυλιωνάκης με μύησε και με δίδαξε τα της ψαλτικής. Στο ίδιο αυτό ψαλτήρι που ο καλλίφωνος θείος μου, ο Σπανογιώργης, κελαηδούσε με το ασυναγώνιστο βιμπράτο του.
Βίωσα μια Μεγαλοβδομάδα που ξύπνησε μέσα μου μυριάδες αναμνήσεις! Τι απ’ όλα να πρωτοθυμηθώ! Είναι τόσα πολλά!!! Όλα τα παιδιά της τόσο όμορφης και σφύζουσας γειτονιάς μας, στην αυλή της εκκλησίας βρίσκαμε ισάδα για να παίξουμε και πολλά απ’ αυτά βρέθηκαν κι εκείνα στο στασίδι του ψάλτη! Εκεί σφυρηλατήθηκε ο μετέπειτα ιερέας αείμνηστος Γεώργιος Γουρνιεζάκης, εκεί «κελάηδησε» ο Γιώργος Πλαντζουνάκης, όπως και οι αείμνηστοι Μιχάλης Αντ. Αγαπάκης και Σάββας Πετράκης, ο Νικήτας, ο Ζαχάρης, ο Μιχάλης, ο Σήφης, εκεί κι ο Γιώργης και τόσοι άλλοι!!!
Η Αγία Αικατερίνη παραμένει βαθιά μέσα στο σκληρό δίσκο της μνήμης μας.
Δυστυχώς, η αστυφιλία έχει σκοτώσει τα χωριά μας κι αυτό αποτυπώνεται και στις εκκλησίες. Στη συνοικία Σωρός της Άνω Βιάννου, όπου και η Ενορία της Αικατερίνης, υπήρχαν κάποτε δεκάδες παιδιά! Στις μέρες μας, είναι πολύ περισσότερα τα κλειστά σπίτια από τα κατοικημένα. Παρά ταύτα η Αγία Αικατερίνη συνεχίζει να έλκει και να συγκινεί!
Χάριτες οφείλονται προς τον αιδεσιμότατο Ιωάννη Κοντάκη, έναν πανάξιο ιερουργό, ο οποίος προσπαθεί και αγωνίζεται παντοιοτρόπως ώστε η ιστορική Ενορία της Αγίας Αικατερίνης, να συνεχίσει την πορεία της μέσα στο χρόνο.
Με χαρά διαπίστωσα ότι τις ημέρες κορύφωσης του Θείου Δράματος, η εκκλησία γέμισε ξανά με Αγιοκατερινιώτες που ήρθαν στην πατρώα γη για τις ημέρες της Μεγαλοβδομάδας. Άνθρωποι από τη Θεσσαλονίκη, από την Αθήνα, τα Χανιά, το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο, συνευρεθήκαμε στη γνώριμή μας εκκλησία για να βιώσουμε το Θείο Πάθος και να απολαύσουμε τους εκπληκτικούς ύμνους των ημερών. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση, συνευρεθήκαμε φίλοι, συγγενείς και γνωστοί και ψάλλαμε το «Η ζωή εν τάφω» και το «Αι γενεαί αι πάσαι».
Μάλιστα, την Μεγάλη Τρίτη τίμησε την ενορία και ο Δήμαρχος Βιάννου Παύλος Μπαριτάκης.
Επιτρέψτε μου να κάνω μια επισήμανση που δεν σας κρύβω ότι με εντυπωσίασε. Πρόκειται για τα στεφάνια που έφερε η καλή μου ξαδέρφη κ. Νίκη Σπυριδογιαννάκη-Μπιτσακάκη, τα οποία αφενός ήταν χειροποίητα έργα τέχνης και αφετέρου ήταν κατασκευασμένα με λουλούδια από τις γλάστρες της και την Βιαννίτικη φύση!!!
Το μεν ένα κόσμησε την εικόνα με τον Νυμφίο και το άλλο τη Σταύρωση.
Της αξίζουν πολλά μπράβο!!!
Ελπίζουμε και ευχόμαστε την Μεγαλοβδομάδα του 2027 η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης να γεμίσει ασφυκτικά!!! Να ξαναζήσουμε ημέρες δόξας της ιστορικής Ενορίας της Αγίας Αικατερίνης Άνω Βιάννου.
Η κεντρική φωτογραφία είναι από την περιφορά του Επιταφίου παρελθόντος έτους.
