Κατευοδώσαμε σήμερα στο Ασήμι του Δήμου Γόρτυνας την Σταματία Αντωνογιαννάκη, μητέρα καλών μας φίλων.
Ο αποχαιρετισμός σε κάθε Μάνα έχει ένα ιδιαίτερο κόστος.
Συμμεριζόμαστε και συμπάσχουμε στο πένθος των παιδιών της και ευχόμαστε ολόψυχα να έχουν υγεία και να διαθέτουν δυνατή Μνήμη για να θυμούνται.
Μ.Σ.
Με αφορμή την αποδημία της μητέρας του, ο ακριβός φίλος και σπουδαίος ποιητής Ηρακλής Αντωνογιαννάκης έγραψε το ακόλουθο ποίημα-αφιέρωμα στη γεννήτρα της ύπαρξής του:
«Θυμάμαι, κάποτε τον κήπο και μια μικρούλα λυγαριά
ήτανε άσπρα τα σοκάκια κι είχαν φωλιάσει δυο πουλιά.
Μεσ’ τα ζεστά τα μεσημέρια όλα γινόταν μια γιορτή
ξάφνου, ερημώσαν τα σοκάκια, στέρεψε η βρύση στην αυλή.
Μάνα… διαβήκανε τα χρόνια κι η ξεγνοιασιά μιας εκδρομής
μεσ’ τον μυστήριο τον κόσμο, έγινε δρόμος της βροχής.
Σε ξαναβρήκα μες το κρύο και στην μανία του καιρού
να ζητιανεύεις ελεημοσύνη λίγη στοργή του ουρανού…
Μάνα.. κρατώ στο μέτωπό σου, μία μικρούλα λυγαριά
στα πελαγίσια σου τα μάτια, μες’ τα σγουρά σου τα μαλλιά.
Να ξανακτίσουνε φωλίτσα της νιότης τα γλυκά πουλιά
μες’ στα σοκάκια και σε κήπους, γέλια παιδιών μια πασχαλιά.
Τώρα...οι δρόμοι μας χαθήκαν μέσα στην δίνη του καιρού
Μάνα, ψηλά το μέτωπό σου κόντρα στον κόσμο του χαμού.
Μάνα, διαβήκανε τα χρόνια κι η ξεγνοιασιά μιας εκδρομής
και στον μυστήριο τον κόσμο έγινε δρόμος της φυγής.
Και αν οι δρόμοι μας χαθήκαν, μέσα στην δίνη του καιρού
Μάνα, ψηλά το μέτωπό σου, τώρα, στους δρόμους τ’ ουρανού..
