Όταν δεν υπήρχε διαθέσιμη λύρα, υπήρχε το ακορντεόν και αργότερα το κασετόφωνο. Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στο Καλάμι και είναι από το αρχείο του Δασκάλου Μανώλη Μουζουράκη.
Να σημειώσω ότι υπήρχε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στο Καλάμι, ανάμεσα στους γονείς και τους νέους εκείνης της εποχής.
Δεν χρειαζόταν άδεια ούτε για βόλτα ούτε για χορό. Η χαρά όμως όλων μας σαν νέοι, ήταν το ταγκό, που κρατούσαμε πάντα τις αποστάσεις αλλά ότι σπουδαίο θέλαμε να πούμε αναμεταξύ μας στο χορό το λέγαμε με το σφίξιμο των χεριών μας, το οποίο ήταν πότε δυνατό και πότε αδιάφορο.
