Οι πλούσιες φθινοπωρινές βροχές άλλαξαν τους χρωματισμούς της φύσης. Το πράσινο έγινε καταπράσινο και το μπλάβο της θάλασσας έγινε κατάμπλαβο…
Τούτες οι ομορφιές με ξεσούβιασαν και ξάφνου αισθάνθηκα να μην με χωράει το χωριό!
Καθώς ανέβαινα προς την οροσειρά της Δίκτης… με κατακυρίευσαν αυτοί οι ελκυστικοί χρωματισμοί, του αυθεντικού πευκοπράσινου και του κατάμπλαβου του Λιβυκού Πελάγους, νεταρισμένα από το άπλετο μεσόγειο φως!
Από το βραχύ αυτό ταξίδι στις Βιαννίτικες βουνοκορφές προήλθε και η φωτογραφία που μοιραζόμαστε μαζί σας, μαρτυρίκι της χρωματικής πανδαισίας που προσφέρουν το βαθύ πράσινο του πεύκου και το κατάμπλαβο της θάλασσας. Αριστερά ο γραφικός Συκολόγος και στο βάθος υποψία της Νήσου Χρυσής…
«Όταν κοιτάς από ψηλά… μοιάζει η γη με ζωγραφιά», έγραψε η Σώτια Τσώτου.
Δανείζομαι τα λόγια του σπουδαίου Μίλτου Σαχτούρη που επισημαίνει: "Εμείς, οι του ήλιου απομείναντες, οι ερωτευμένοι με τον ήλιο και το φεγγάρι", συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε συχνά επιδιώκοντας να βρεθούμε πιο κοντά στον ουρανό…
