Είναι μία από τις φορές εκείνες που θεωρώ πως ακόμα και το σαθρό εκπαιδευτικό μας σύστημα έπραξε κάτι σωστό.
Φέτος που δίνω δεύτερη φορά Πανελλήνιες, ενημερώθηκα με μεγάλη χαρά, πως δε γίνεται αναφορά του ονόματος στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, αλλά ο κάθε εξεταζόμενος με τον κωδικό του θα βλέπει τη βαθμολογία που συγκέντρωσε.
Ειλικρινά, ποτέ μου δεν κατάλαβα το λόγο που η βαθμολογία μου πρέπει να γίνεται βορά στα σχόλια και τη κουτσομπολίστικη διάθεση του οποιουδήποτε. Γιατί θα πρέπει να διαβάζει κάποιος άλλος την επίδοσή μου –δε θέλω να τη διαβάζει. Ακόμα και καλή να είναι, δε θέλω να μπορεί να τη δει όλο το σχολείο, ούτε να τη σχολιάζει ο οποιοσδήποτε. Η βαθμολογία του κάθε μαθητή έπρεπε να ανακοινώνεται εξαρχής, αποκλειστικά στον ίδιο, όχι να επιβαρύνεται η ήδη κουρασμένη ψυχολογία του με το να απολογείται και να απαντάει στον οποιονδήποτε τι έγραψε ή πώς το έγραψε.
Είμαι χαρούμενη, διότι για πρώτη φορά, το τόσο αιμοβόρικο εκπαιδευτικό μας σύστημα μας σκέφτηκε και προνόησε για κάτι τόσο σημαντικό. Η δημοσιοποίηση της βαθμολογίας μας με το όνομά μας, κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι λάθος, είναι παραβίαση ενός προσωπικού μας δεδομένου. Και –επιτέλους- διορθώθηκε.
