Το τελευταίο επεισόδιο στην σύγκρουση του φιλελευθεριστάν με τον συριζαϊστάν είναι το θέμα της αναγνώρισης των πτυχίων Κολεγίων ως ικανό προσόν για διορισμό σε θέση εκπαιδευτικού. Σημειώνω, ως ικανό προσόν, όχι απλά ως απαραίτητο.
Δεν θα μπω καν στο πειρασμό να σχολιάσω την πολιτική ή τη νομική διάσταση του θέματος - για το εάν το είχε ξεκινήσει ο Γαβρόγλου ή όχι, για το εάν η Ευρωπαϊκή οδηγία είναι και σαφής και υποχρεωτική, και άλλα πολλά που έχουν συζητηθεί εκτενώς. Δεν θέλω να εξετάσω για το εάν ένα τριετές πτυχίο, ακόμα και ένα από αυτά που διαφημίζονται και ως "δεν χρειάζεται να περάσετε γραπτές εξετάσεις για να πάρετε πτυχίο" είναι καλής ποιότητας. Ούτε στον πειρασμό να συζητήσω εάν το επιχείρημα "οι περισσότεροι διδάσκοντες έχουν Μάστερ" με γεμίζει με εμπιστοσύνη για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης σε αρκετά Κολέγια. Ούτε για τον αφορισμό "οι διδάσκοντες στην Ανώτατη Εκπαίδευση οφείλουν να έχουν διδακτορικό" θα πω τίποτε. Ακόμα και το κρίσιμο ερώτημα "μα έχουμε έλλειψη αποφοίτων Πανεπιστημίων που ενδιαφέρονται να διδάξουν στα σχολεία μας;" δεν θα το εξετάσω. Και φυσικά δεν μπορώ να ξέρω αν η διάταξη είναι Κερκόπορτα για την άλωση του Δημόσιου Πανεπιστημίου ή μια ειλικρινής και αναγκαία ρύθμιση. Την γνώμη μου οι περισσότεροι την μαντεύετε, και άμα σας την πω δεν θα αλλάξετε την δικιά σας.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι έχουμε καταφέρει να κάνουμε κύριο θέμα νομοθέτησης και αντιπαράθεσης ένα θέμα που προσωπικά το θεωρώ λεπτομέρεια ήσσονος σημασίας.
Θέλετε κάποια ερωτήματα που απασχολούν εμένα για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση;
Πρέπει να γίνει απαραίτητος ο μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών σε παιδαγωγική και μεθοδολογία της διδασκαλίας, για όλους τους καθηγητές;
Πρέπει κάθε σχολείο να απασχολεί τουλάχιστον έναν δάσκαλο ή καθηγητή με (μεταπτυχιακή;) ειδίκευση στην παιδοψυχολογία, που να είναι έτοιμος να παρέμβει άμεσα και έγκαιρα όπου χρειάζεται;
Πρέπει να αναμορφώσουμε δραστικά τα σχολικά προγράμματα δίνοντας στους δασκάλους και καθηγητές μεγαλύτερα περιθώρια αυτενέργειας;
Πρέπει να υπάρξει μια μορφή δημιουργικής και όχι τιμωρητικής αξιολόγησης που να δίνει την δυνατότητα διά βίου βελτίωσης στο διδακτικό προσωπικό;
Πρέπει να αντικαταστήσουμε την εξεταστική νοοτροπία εξέτασης "της ύλης" και "του βιβλίου" με μοντέρνες μεθόδους (π.χ. aptitude tests);
Πρέπει να βρούμε ευφάνταστες διαδικασίες που θα σταματήσουν την ολοένα αυξανόμενη τάση να μετατοπίζουμε την βαρύτητα στα φροντιστήρια προετοιμασίας για τον Πανελλαδικό Διαγωνισμό (όχι, δεν είναι εξετάσεις, τα έχουμε πει αυτά) και να δούμε πως μπορεί να συνυπάρξει η εξεταστική διαδικασία με την μαθησιακή στην 2α και 3η Λυκείου;
Πρέπει τέλος - αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη - να αυξήσουμε την χρηματοδότηση του Εκπαιδευτικού συστήματος ώστε να ξεκολλήσουμε από το τελευταίο τεταρτημόριο του ΟΟΣΑ σε όλες τις βαθμίδες;
