Ένα εξαιρετικό μνημόσυνο είναι τα όσα έγραψε ο καλός μας φίλος-εξαιρετικός συνδημότης μας- Γώργος Δ. Βαρδάκης, 40 ημέρες μετά την αποδημία ενός αξιαγάπητου ανθρώπου, του Νίκου Σταυρακάκη (Αμυγδαλιανού). Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Βαρδάκη, όπως βέβαια και την φωτογραφία που το συνοδεύει:
"Το σαρανταήμερο μνημόσυνο του μπάρμπα Νικόλα Σταυρακάκη (Αμυγδαλιανού), έγινε σήμερα 18-1-26 στο χωριό του, τον Αμιρά Βιάννου, με πλήθος κόσμου, κληρικών, πολιτικών, αλλά και απλών ανθρώπων, αφού η οικογένειά του έχει μεγάλο κοινωνικό εκτόπισμα και ο ίδιος ήταν αγαπητός σε όλο τον νομό Ηρακλείου και την ευρύτερη Κρήτη. Πολύς ο κόσμος, πολλές οι ετοιμασίες, όπως πρέπει σε έναν άρχοντα που πρέπισε την γενιά του, τον τόπο του, το "λόγω τιμής". Έναν ντρέτο και δοτικό βοσκό, που από το μιτάτο του, σημείο αναφοράς όλης την οικογένειας, πέρασαν (κυριολεκτικά) χιλιάδες άνθρωποι, που ξαπόστασαν και ήπιαν τη ρακή τους στον ευλογημένο τόπο του Ομαλού της Επαρχίας Βιάννου.Τα λόγια είναι πολύ φτωχά να περιγράψω το μέγεθος της φιλοξενίας, της δοτικότητας, χωρίς ποτέ να παρεκκλίνει όπως ήταν φυσικό με τον χρόνο.
Να μην αλλάξει, δηλαδή,από την εποχή που τρέχοντας κυριολεκτικά ανεβαίναμε δυο ώρες δρόμο από το χωριό με τα πόδια από το μονοπάτι, να παίξουμε στον απέραντο κάμπο ποδόσφαιρο και το βράδυ αποκαμωμένοι να περάσουμε από την μάντρα να φάμε και να πιούμε κρύο νερό. Μας περίμενε μαζί με τα δυο του αδέρφια, τον Μιχάλη και τον Κώστα, να μάθουν κι αυτοί τα νέα του χωριού, αφού απο τον Μάιο και μετά είχαν μετακομίσει στο βουνό. Δεν υπήρχαν τότε κινητά, μόνο ένα μικρό ραδιοφωνάκι που άκουγαν τις ειδήσεις και φυσικά κρητική μουσική. Εννοείτε κοιμόμασταν εκεί, κι ο μπάρμπα Νικόλας, μας παραχωρούσε το κρεβάτι του και κοιμόταν στο τυροκέλι, (το δωμάτιο που έβαζαν το τυρί για ωρίμανση. Μαγικές εικόνες, μνήμες, που φαντάζουν μακρινές, είναι όμως αναλλοίωτες στον χρόνο, γιατί έχουν αποτυπωθεί μέσα στην ψυχή μας".
Η φωτογραφία είναι χρονολογείται το φθινόπωρο του 2002
